MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 948  Dixmuude. Ik heb god gezien. Zo u wil: God. Op een godspot. In Diksmuide of all places. De hoofdstad van het IJzertijdperk. Maar hij/Hij woont eigenlijk in Roeselare. De hoofdstad van de Blauwvoeten (geen indianenstam). Voor zijn pensionering was Hij/hij magazijnier. Nu neemt hij/Hij/het/Het (m/v/x) vaak de bus. Zomaar. Hij houdt namelijk van (na enig aandringen gaf Hij dit toe) wisselende en veranderende landschappen. Zijn doordeweekse werk, weet u wel. Nu rust Hij definitief. Hij kijkt alleen nog toe. Blij dat ik Hem/Haar/Het even ontmoette. Nou: mocht ontmoeten. En het regende oude wijven. Jammer dat Hij niet meer kon toveren. Een religieuze ontmoeting door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 947  Uitkerke. What’s in a name. Met zicht op Zeebrugge, een kraan van een haven! Ook platte polder met hoeves om kalveren te aaien en aan wellness te doen. Uitkerke: een hotspot in het hinterland, een hutspot van vroeger en nu. Een rapport door een ervaringsdeskundige, zijnde de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 946  Torhout zonder Werchter. Torhout lag op de wereldbol omdat Werchter er ook op lag of was het omgekeerd. De weide als een pleister, een knipoog van Moeder Aarde. Hoe oud was Torhout toen gemiddeld? De goden daalden van de maan en speelden met de Sparrenstedelingen en hun medeaardbewoners. Bono woonde op het Hoge, maar Jimi Hendrix was al dood. Het is een harde noot: dat het er niet meer is. Gelukkig is er nog de mosterd. We weten waar we die halen. Een pikant detail door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 945  Ik wou naar Lampernisse. Ongezien ter plekke afstappen. Honderden jaren inademen. Akkoord gaan met oudheid. Me tegen de kerk aan schurken. Niets drinken of eten want de horeca was er allang gesneuveld op de slagvelden van Levenslustig Vlaanderen, enkele terrasmussen daar gelaten. Aldus geschiedde. Even later stapte ik af te Ieperen, waar de Dood er weleer een slachtveld van maakte. Klaroengeschal en pralines. Langer geleden was het te Lampernisse echter ook goed raak. Ik ben altijd ergens getuige van. Geweest. Soms van hysterische historie. Waren mijn voormoederen verhit? Hadden mijn voorvaderen spataderen? Allemaal genealogische vragen voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 944  Einde zomer heb ik Spanje gezien zonder zelf in het land te zijn, aan weerskanten van slierten renners wier zittend beroep enkele weken lang op de televisie kwam onder de werktitel ‘Vuelta’. De landschappen schoven gestaag voorbij. Vlaggen en bomen verklapten de wind. Iberische droogte en furieuze hitte persten de renners uit. Toeristen wedijverden in om ter minst textiel. Het deed me denken aan vroegere nachtelijke uitzendingen voor slapelozen, waarbij je vanuit de snuit van een rijdende trein door diverse decors en panorama’s reisde. Volgehouden snelheid, ritmisch gedender en vlugge beeldwisselingen vormden een weldaad voor oog en oor, aan weerskanten van het wakkere hoofd. In beide gevallen kan je tegelijkertijd geboeid en verdoofd zijn. De trein is altijd een beetje reizen; het peloton is altijd een beetje geeuwen. Een fervent thuisreiziger: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 943  Schore, hoe schoon. Wees hier eens woonachtig! Het paradigma van de polder: Schore, Leke, Zande, Moere. ‘Een schorte groot.’ Zo zouden ze het hier zeggen. Ik reed vierkant rond de kerk en bevond me ras weer in de weidse lage streken. Ja: ik had wel degelijk de feesttent gezien. Er diende iets gevierd deze zomer in Schore, in dat binnenverblijf van zeildoek. Ik zette koers naar Leke, Zande, Moere. Zachte vloekjes onderweg. Binnenpretparkjes. En dan holderdepolder naar huis, naar het heerlijke Heule van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 942  Wijnendale. Wat klinkt dat mooi. Zo wapenstilstandachtig. Waar men spa’tje zegt i.p.v. spa. Tenzij de wielertoeristen op woensdagmiddag. Gigakuipen Leffe Blond. Moet kunnen, na kilometersporten en spurten. Snotkilometers. De tijd op de kerktoren klopt niet meer. Dus ijlings weg, naar Oostende: nabijgelegen, noordelijker, zee inbegrepen, halve stad weliswaar. Desalniettemin was Wijnendale rustiger. Een oase die een kasteel verdient. En een ijskelder waar de duivel woont, in koerskostuum. Een stuk van een reisroute met een legende, afgelegd door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Ik werd bezocht door een ‘rare gedachte’ die waarschijnlijk juist is. Mensen willen verhalen horen. De mens is een verteller en een luisteraar. Van het ogenblik dat schrijven en lezen hun intrede doen, atrofieert en degenereert de mens. Zijn geheugen wordt overbodig. Er zijn boeiende vertellers die geen boeken lezen of schrijven. Misschien biedt voorlezen de ideale tussenoplossing voor de verdunde mens? Een belangrijk punt op de agenda van velen, waaronder de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Zandvoorde bij Ieper. Ik kom alreeds van verder en van dieper. Zandvoorde: uw broodautomaat. Dat die daar staat! Uw wegwijzers naar overal ergens anders. Bovenal uw glooiende rust. Zelfs het beschrijven van een omtrekkende beweging heeft hier geen zin: er komt geen dooie kat. Toch zie ik plotseling L’Oreal staan. Een houvast, een geruststelling. Ik kan weer heelhuids naar Heule, mijn thuis. Eerder een huisduif dan een reisduif: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 939  Onbekend Stavelot. Dus begaf ik me naar Stavelot. Dat is zeer ver voor een Vlaming. Maar veelbelovend, want ergens anders. Betrof dit wellicht een in een opwelling gepleegde oostelijke wraakoefening van mijnentwege? Ontgoocheld zijnde in het geslotene van Stavele (weliswaar met zijn weiden die wiegen en zijn aloude jaartallen op bruggen en wegen) reed ik dus naar kortebroekenland Stavelot. Verkennen was mijn plan, bijvoorbeeld Plopsa Coo en ‘mythisch’ Francorchamps, bij school- en andere reizigers bekend. Echter: mobiliteit speelde me parten. Ik wil hiermee zeggen: immobiliteit. Politionele linten, kegels en eenarmige poppen wapperend en wuivend wezen me de weg niet. Ik verloor het met banddiktes en neuslengtes van vele andere automobilisten en keerde terug. Kust ze, Oostkantons. Niet langer wijzer uit het oosten: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 938 Stavele, hoe beschrijf ik u? Stavele, dat is ver en dat is niet ver, en tweemaal dof. Heb ik Stavele wakkergemaakt of verontrust die bewuste donderdag? Alweer komende van de bunkerzone van Zuydcoote (zijn zon als een weldadige eierdooier in een zwerk van schapenachtige watten wolken dobberend!) deed ik, gezien enkele omleidingen, Stavele aan. Afstappen was mijn plan, ter hoogte van een bijzonder aangenaam eethuis, dat ook op wijzers aangekondigd stond. Echter: alles was gesloten. Rood-wit geruite doeken voor de ramen spraken boekdelen. Gvd, héb dan eens een eethuis in zo’n godvergeten gat in het holst van de junimaand! Met het nodige lawaai heb ik mijn bolide dan maar met een omtrekkende beweging doorheen dit dode Stavele gestuurd. Ze moest het maar weten, de bevolking. Een balorig reisfragment door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 937 Dringend weer naar Veldegem. Ik reed met Pasen naar Veldegem. Waar ooit de heel aparte onderwijzer/schrijver Norbert Fonteyne woonde, werkte en begraven werd, toen een aardbeving even de kerk beroerde. Ik telde zestien lentes, zoals ze schrijven. Dat gebeurde dus op de fiets. Het waren oude tijden: olieschaars, autoloos, lelijk. Het was ook een spotgewone fiets. Ik zie de grassprieten nog tussen de macadam. Vier decennia later werd mijn gestolen auto teruggevonden. Dat vormde zelfs een bericht in de krant. Ik moet dringend weer eens naar Veldegem. Misschien op een lelijke hybride fiets. Want Veldegem ligt ver van waar ik heden vertoef als reislustige Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 936 Betreff. Hammamet, Tunesië. Met citroenbloemen als Van Gogh-kaarsen op hun hoed lichten ze je op voor ettelijke dinars. Er hangt warme voormiddagmist boven de moslimbegraafplaats bij de Middellandse Zee. De foto mislukt door een teveel aan licht. Kamelenstront kunnen we beter aan dan die van kiekens, koeien, zwijnen. Exotisch-Afrikaanse stront. Heeft wat. Voor de Medina bewegen de olifanten niet meer. Hier is het Bellewaerde-gehalte te hoog. Harissa dan maar, e.a. kruidigs. Ze laten je niet met rust. Je moet toch iets doen, vooraleer je met een taxichauffeur financieel onderhandelt, alweer. Een Maghreb momentopname door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 935 Met Vlamingen in Harlingen. Schrijvers en schilders. Dat was zeker te doen. Het rijmt zelfs volkomen. Uitwisselen met de Friezen die ook schreven en schilderden. De Vlamingen waren ondergebracht in ’t Heerenlogement. Een gezellige Friese tent. Als het hier stormt, liggen de toeristen te schudden in de bedden van hun pensions . Ik zal zeker niet nalaten nog tijdens dit leven op aarde Harlingen andermaal aan te doen. Het is er veel te gezellig. Weet je wel. Zo bijna-Waddeneilanderig. Ideaal voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 934 Ichtegem. Nooit gezien. Nu wel. En het moet me van het hart: waarom niet? Ik benaderde deze gemeente (‘dorp’ klinkt eigenlijk zoveel mooier, maar ja) vanuit oostelijke richting, komende van Zedelgem en Aartrijke. Zodoende passeerde ik noodgedwongen, via het horecagehucht De Engel, een zaak getiteld Rouwcentrum. Een beetje jammer voor een vrijdagavond, vond ik, zo’n hiernamaalse hint. Ik was nl. al wat feestelijk aan het zijn na het eten van ongeveer 50 mosselen. Was dat de reden waarom ik pakweg een halfuur later afstapte te Torhout-Begraafplaats II, gelegen niet ver van het speelplein De Warande? Neen, Ichtegem-Rouwcentrum zat er voor niets tussen. Immers: mijn meeste jonge doden (zegge en schrijve: de van mij verscheidenen) rusten te Torhout. Geert, Lilian, Roland, Rita, Luc, Vincent, Ivan, Bianca, Jef, Wim, Greet, Francky en vele anderen. Ook bij leven en voorlopig welzijn worden ze niet vergeten door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 933  Clásica Belcanto Westouter. Het zou het houden, het weer. Dixit een man in de straat. De kerk stond in het midden. Het kerkhof werd geluidversterkt. Pakweg 500 tweewielers, ‘een meute’ gewaagde de speaker, slingerden zich tot 7 à 8 maal om deze nederige kerktoren te Westoutre, waar ooit gesneuveld werd. (Later waren daar jeugdkampen). In 2008 was ik er getuige van weinig wapenfeiten. De bard zelve, Belcanto Guido, de man die somtijds ook een vrouw wenst te zijn, of is het omgekeerd, bleef bijvoorbeeld ietwat onzichtbaar. Dat was minder fijn voor de toeschouwers. Maar de horeca klaagde geen steen en been. En er heerste humor. Dat was het belangrijkste. Een mooie dag buiten westen door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 932  Sinterklaas moet in Oost-Cappel wonen, of minstens toch zijn onbekende broer. Te Hondschoote mag Jan Piet Joores graag vertoeven, huishoudend op een boogschot ver van Dunkerque en kleine broer Bray-Dunes. Dag in dag uit, wat zeg ik: ook des nachts moeten Leisele, Zuydcoote en Rexpoëde verbergen hoe angstwekkend schoon ze zijn. Ze moeten wegblijven uit Wikipedia, Waze, YouRoute, Michelin en groene gezondheidsboekjes. Ook Uxem moet zich hoeden voor gps en zoekmachines in korte broek. Ik hou het nu zelf kort, voor ze ons detecteren: red de Moeren/les Moëres door afwezigheid! Laat de oude lagunes met rust! Een reisgids u aangeboden door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 931  Reis in het holst van de zomer. Ik stopte in Lampernisse, komende van Cadzand, want ik wou overal het land zien en de zee, maar vooral wind zonder ‘ de’ ervoor. In Westende had ik getwijfeld (daar ‘ woei’ nl. een mooie wind). Maar de plek eindigt op ‘ de’ . Vandaar. Iets met ritme: Lampernisse. Mooi, heel mooi. Bovenal wind. Volgden nog Mannekensvere en daarna het hinterland van Dixmuude. Maar eerst dit. Niet lang na Bray-Dunes (zijn boten, zijn rue Pompidou ) lag ook Zuydcoote te lonken. Dat kende ik van een film. De film was getiteld: ‘Weekend à Zuydcoote’ . Johan Daisne schreef erover in een Vlaamse Pocket van Heideland Hasselt. Ik vermeed deze plek en reisde ras weer via een omtrekkende beweging van Zuydcoote over Hondschoote (een rijmplek) naar Poperinge. Te Hopstad dronk ik Kriek met de Evangelische Kerk als belendend perceel. Die dag ook (vernam ik later) sleepte de politie in Oostende maar liefst 19 onvolkomen geparkeerde auto’s weg. Toen was het ...

MILJARDEN FLARDEN 930  Het moet niet altijd Tom Brusselmans, Herman Lanoye of Griet Hemmerechts zijn. Luister eens naar mij op zondag 16 september om 16 u in het park op het Plein Kortrijk (gesteund door het Collectief van de Letterzetter en auteurs Maaike Monkerhey en Piet Coucke) of donderdag 27 september klokslag 20 u in zaal De Heerlijkheid aan het station van republiek Heule, waar ook acoustic blues van Flo Rice & Beans zullen weerklinken. Ik onthul fragmenten uit mijn nieuwe boek Upperdog, een biotrilogie over mezelf, mijn bruisende stadsdorp Heule en zijn Heulbewoners, hoofdstaat Kortrijk en zijn Kortrijkswachters en mijn alter ego ofte anderik met hoog thrillergehalte. Pittige fictie over aangename frictie die vonken geeft. Echt gebeurd. Al zeg ik het zelf, als Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe. 

MILJARDEN FLARDEN 929  Een appeltaart is fruit met een diploma patisserie. Een slagroomtaart heeft iets te verbergen. Een kaastaart wil zo graag een echte taart zijn. Een chocoladetaart is wat er overblijft van een cacaoboon met grootheidswaanzin. Een citroentaart kijkt wat zuur en vergeeld, maar is een van de meest frisse verschijningen onder de taarten. Een biscuittaart is een taart die eigenlijk liever een boek was geworden. Een kriekentaart: eerst een vrucht, dan een taart, uiteindelijk een vlek op je hemd. Een rijstevlaai wil de gezondste onder de taarten zijn. Een pannenkoekentaart is in al zijn eenvoud een stapel pannenkoeken die promotie heeft gemaakt. Een verjaardagstaart wordt ieder jaar ouder; een ouwe taart is het feestvarken zelf. Een rabarbertaart wedijvert met appelflappen over het aantal a’s. Een bruidstaart is een taart met verdiepingen waar men met groot enthousiasme in snijdt. Een taartpunt is meetkunde met slagroom. Een taart zonder kaarsjes is een taart die haa...

MILJARDEN FLARDEN 928  Daar zijn onze afschuwelijke vrienden de spinnen weer. Er kwam een prachtexemplaar bij mij thuis solliciteren. Met zijn acht poten had hij dus ook acht cv’s bij zich. ‘Waarom wilt u deze job?’ vroeg ik. ‘Omdat ik sterk ben in netwerken,’ antwoordde zij/hij zelfzeker. ‘Waar ziet u zichzelf over tien jaar?’ ‘Hier, in uw huisbedrijf, als topteamspeler. Ik raak de draad nooit kwijt.’ ‘En uw zwakke punten?’ Het/hen/hun/hum/hem zweeg, vrij lang, vond ik. Toen zei hij: ‘Ik heb er acht. Met acht benen ben je namelijk nooit helemaal zeker welke richting je uit gaat.’ Dat vond ik eerlijk klinken. Sindsdien zit h/h/h/h/h in mijn hoek. Zonder definitief contract. Maar wel met een indrukwekkend web. Als zelfstandige met thuiswerk. Arachne indachtig: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 927  Paraplu’s als dansende punaises onder een hemel vol heimwee naar parasollentijd. Wind, die eigenwijze lucht met haast, kamt grassen tegendraads en rukt aan haren en kleren. De appelschudder en de okerschilder slaan de handen in elkaar. De dichter blijft op de eieren zitten. Op herfst en oogst kun je niet echt rijmen. Dat seizoen moet het zonder doen. Harvesting billions of fragments: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 926  September is een maand die doet alsof hij gewoon een maand is. Vergis u niet. September heeft een agenda. Hij komt binnen met een map onder de arm, zet de zomer op non-actief en zegt: ‘En nu allemaal terug naar de werkelijkheid.’ Bladeren krijgen ontslag. Kinderen krijgen schooltassen. Regen krijgt opnieuw een vaste aanstelling. Ergens in een lade ligt een zonnebril die niet begrijpt waarom hij ineens werkloos is. We beginnen opnieuw aan een leven dat we in juni nog plechtig hadden uitgesteld tot nader order. Zelfs de dagen beginnen zich anders te gedragen. ’s Ochtends is er meer ochtend. ’s Avonds is er minder avond. Tussen beide in schuift september zijn vintage meubels naar binnen. De zomer blijft nog even hangen aan een terrasstoel, in de geur van warme stenen, in een verdwaalde korrel zand. September is een deur die langzaam dichtwaait. Agenda en jas gevraagd voor onmiddellijke indiensttreding. En een hark. Voorgaande woorden werden geoogst door de Schri...

MILJARDEN FLARDEN 925  Ode aan het weke deel. Koester de oester niet. Gord je slijmjurk om. Trek je kortste dolk. Steek, kerf, wring, kraak en sterf van genot. Wrik hem uit zijn schulp. Slurp hem bij zijn lurven. Dweil zijn snot op met je tong. Slik hem laveloos. Zend hem naar je zevende gehemelte. Hij is zilt voor je milt. Hij is zacht voor je vacht. Hij is goed voor je snoet. Gezond voor de kont en de mond. Hij glijdt heerlijk pretparkerig omlaag in de maag van Jan en alleman. Op die snotneus eerste keus: gezondheid, proest! Een culinaire uitspatting door de schulpbewuste Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 924  Inlandse nieuwslezers (m/v/x/XL) beklemtonen soms plotseling bepaalde eigennamen heel anders. Of ze rekken om een of andere reden net zo plots een klank op een geheel afwijkende manier. De schuld van een valse professor Taalkunde? Betweterij van een leraar Dictie uit de familie? Een fout naslagwerkje? Zij-instromend gesjeesd in het eerste jaar Lerarenopleiding? Een verschijnsel van het verkleuterend populisme? Een kleine bloemlezing die onze oren al geteisterd heeft. EEllende i.p.v. Ellende. IrAn of IrAAn? BOnobo of boNObo? MOnaco of MoNAAco? HamAAs i.p.v. HamAs, zoals correct op BBC en NOS. Niet lang geleden kondigde men op VRT met een hikkerig ‘het’ ervoor aan: ‘Dit is HET journaal’. Dit is EEN flard door DE Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 923  Er zijn miljarden mensen op deze wereld en toch staat er altijd iemand voor je aan de kassa met exact één euro te weinig. Dat is geen toeval. Dat is beschaving. Bij het tankstation loopt iemand vlak voor je neus naar dezelfde pomp. Dat is de gang der zaken. We hebben ruimtetuigen gebouwd die weer naar beneden kunnen landen, computers die weten wanneer het gaat motregenen en koelkasten die kunnen melden dat de halfvolle melk op is. Maar nog altijd bestaat er geen machine die kan zeggen waar je gisteren je leesbril hebt gelegd. Men (de mensheid gedeeld door mens) noemt dat vooruitgang. Ik noem het dinsdag. En ergens, tussen een miljard wachtwoorden, twee spoorloze sokken en de eeuwige vraag ‘waarom ben ik eigenlijk naar de keuken gekomen?’ , draait Moeder Aardbol rustig verder. Zonder handleiding. Maar met veel meldingen. Een vertegenwoordiger van men, zijnde man (Animalia, Chordata, Mammalia, Primates): de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 922  ‘De knipoog-Kroaat wordt een kus-Kroaat’. ‘Geblokt is hun vlag; geblokt is hun gemoed’. ‘De snor van de hoop’. Dergelijke onzin kregen we te horen van tv-commentatoren op het WK Voetbal. Op den duur (de ‘Belgen’ bleven vrij lang overeind in dat toernooi) lachten we ons een kriek. Het was het enige verweer tegen dat blije geraaskal. Een recente sportherinnering door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 921  Zijn de volgende zaken nog voor echt en onvergolden verklaard op meer dan één exemplaar? De bolle akkers van het Waasland. De hoogovens in Wallonië. De purperen heidenen in Limburg. De koeienvlaaien in de Westhoek. Een of ander hellend vlak op weg naar een pretpark. Een grot waar niemand in verschenen is, tenzij de H. Stalagmiet en -tiet. Waarom is iedereen het noorden kwijt en is het verdwenen: Aardrijkskunde, altijd een gezellig vak voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 920  Gedenken we De Onbekende Schrijver. Miljoenen basiswoorden en nog veel meer miljoenen afgeleide woordvarianten kende zijn moedertaal. Hoe deden bijvoorbeeld Groenlanders dat, die zoveel woorden hadden voor sneeuw? Wanneer kozen zij welk woord? Hoeveel benamingen voor wind waren er niet overal ter wereld? De hoeveelheden koffie en mogelijke woorden bezorgden de onbekende schrijver meer en meer slapeloze nachten. Hij zocht noodgedwongen hulp. Na langdurige en moeizame herstelbehandelingen en vele paniekaanvallen doofde zijn behoefte om het beste boek ter wereld te schrijven uit. Zo waren er nog meesterwerken die nooit ofte nimmer het licht zagen. Ze zaten verborgen in de hoofden van koffiedrinkende niet-schrijvers in tearooms. Psychiaters, psychologen, therapeuten, apothekers en huisartsen aborteerden die, met de beste bedoelingen in verband met de gezondheid van de patiënt.  Alleen wie zich de moeite getroostte woorden te kiezen uit een enorme voorraad mo...