MILJARDEN FLARDEN 735
MILJARDEN FLARDEN 735
Een bedscène. Op zoek naar de steen der grijzen ontmoette ik op mijn tocht vele evennaasten: grijnsgroeters, boekonthouders, appartemensen, gooikoortsigen, ontgoochelaars, vaderspatters, etc… Plotseling zat hij daar, zowat plompverloren in het landschap, als een verwonderd konijntje na een nucleaire ramp: Aloysius. De holle mannekino uit de middeleeuwen van mijn jeugd, de mannelijke pop die ik elke week op vrijdag visdag stiekem frieten voerde via zijn open navel, omdat hij honger had. ‘Grijzeling,’ groette hij minzaam. Ik stak bezwerend mijn hand omhoog, als de indiaan Gedroogd Vlees: ‘Frietpeace!’. Of hoe de werkelijkheid van de voltooid verleden tijd soms een droom wordt… wellicht ter hoogte van de grijze cellen van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.