MILJARDEN FLARDEN 812
MILJARDEN FLARDEN 812 ‘Gaan we nu naar het hiernamaal?’ vroeg het kind na de afscheidsplechtigheid. ‘Ja,’ knikte ik. ‘We eten straks wat rouwkost ter ere van de overledene. Een slaatje met een suikertante; een broodje-krab met de moppennonkel.’ De lucht boven het urnenveld had de kleur van rosbief. Zonneflarden en regenstuipen en wind die zand uit een woestijn op een ander continent aanvoerden, zorgden voor een kleurrijke helse bui in de herfstzomer boven het hoofd van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.