MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 781  In mijn trouwe onderwatergroene vierwieler met centrale vergrendeling en geen open dak reden we jarenlang tot driemaal toe elke week in oostelijke richting over dezelfde bekende naden in de weg: ke-doenk, ke-doenk, ke-doenk, ke-doenk… Tussen twee naden in had ik telkens net de tijd voor een moeilijk woord, dat maar in mijn hoofd bleef wapperen als een serpentine, want het waren ook de jaren van de wedstrijddictees, veel moeilijker dan dat tv-dictee:  hippopotomonstrosesquippedaliofobie. Het was een langer en ingewikkelder woord dan de klassiekertjes ‘hottentottententententoonstelling’ of ‘elastiek’. Maar ik was niet bang voor ellenlange woorden, zijnde de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 780  Het verhaal van de man die een pak rammel kreeg omdat zijn aandacht door een affiche getrokken werd. In die tijd passeerde een man op zijn wandeling door de stad een huis in de rij met een affiche aan een van de vensters. Geïnteresseerd bleef hij staan om de informatie grondiger te ontcijferen en in zich op te nemen. Daartoe boog hij zich even om wat scherper toe te kijken, want hij had zijn leesbril niet bij zich. Luttele seconden later verscheen een woedende kerel in de deuropening. 'Zijn dat manieren, ja? Kijkt gij bij iedereen zo schaamteloos naar binnen, ja?’ Voor de verbouwereerde wandelaar iets kon zeggen, vloog de man op hem af en joeg hem slaand en stompend een heel eind de straat door. Gedeukt, gekreukt en met een bloedneus strompelde het slachtoffer naar huis. Probeer dan maar eens aan cultuur te doen. Een pijnlijke parabel door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 779  In een land ver van hier ving een man een hoeveelheid regen op. Hij begroef die in een plastic zak in de grond. Door deze teraardebestelling haalde hij zich de woede van de hele gemeenschap op de hals. Na een martelperiode van anderhalve week, waar men om de minuut een druppel water op zijn kaalgeschoren knikker liet vallen, werd hij drie jaar lang opgesloten in een gevangenis naast een waterval. Ondertussen bevrijdde men ook de regen weer. Toen de dader eindelijk weer vrijkwam, werd hij op straat met benzine overgoten en in brand gestoken. Diezelfde dag brak een vreselijk onweer uit dat heel Malawi overspande. Getuige van dit alles was de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 778  ‘Oei, da’s minder,’ schreef Fb-vriendje X. Ook Fb-vriendinnetje Y schreef: ‘Oei, da’s minder.’ Waarna Fb-vriendje Z schreef: ‘Oei, da’s minder.’ ABCD-vriendjes schreven bij wijze van originele variatie: ‘Meer moet dat niet zijn.’ Maar eigenlijk was het meer. NN had namelijk aan haar talrijke Smoelboekvrienden laten weten dat ze op de westelijke helft van haar zitvlees een puist had die inmiddels de omvang van een Waddeneiland bereikt had. Het was passend en billijk dat iedereen daar op de hoogte van werd gebracht. De dasmindertjes en meermoetdatnietzijntjes floepten prompt in groten getale op, als pukkels op een po(e)p. ‘Oei, da’s meer, da’s een kontainer,’ dacht de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.   

MILJARDEN FLARDEN 777  U bent een seriewoordenaar als u de volgende clichés nog altijd zonder schroom of betrapte blos op uw wangen gebruikt: een rollercoaster van gevoelens (oververmoeid beeld, miljoenen keren op achterflappen van boeken en in filmrecensies te lezen), een spiraal van geweld (idem dito), gooi het in de groep, we nemen het mee, er hangt een prijskaartje aan, wij maken het verschil (miljarden firma’s), auto/kerel knalt tegen boom (‘knallen’ scoort bij de lokale gazettenschrijvers bijzonder hoog, in combinatie met ‘kerel’), ik heb zoiets van (vreselijke woordkeutel uit de mond van anusjes-van-alles op tv), thinking out of the box (huizenhoge gemeenplaats van Zij Die Het Niet Meer Weten). Het zijn clichés als een kabouter op een paddenstoel of duivenpoep op een kerkdak. Woorddiarree. Zinsverduistering. Overigens moet er in opvallend veel tv-feuilletons geld bijeengeschraapt worden om het dak van de kerk te herstellen. Het is van dezelfde orde als het stomp voorwerp. Ne...

MILJARDEN FLARDEN 776  Een ‘doorleefde karakterkop’ wordt het vaakst op de romp van een man verondersteld. Zo’n gefotoshopte oudjonge halfgrijsaard waarboven wat peper-en-zout uit de midlife keuken is verneveld, wordt wel eens in reclame voor bijvoorbeeld een streekbier ten tonele gevoerd. Men mag hierbij een viriel leven vermoeden, een aanvaardbaar gehalte aan hanigheid. Naar een vrouwelijke variant daarvan is het lang zoeken. Als ze er al eentje uitpikken, een belegen filmster bij voorkeur, met wat kraaienpootjesgehalte, dan is dat gewoonlijk in verband met rimpelvorming en licht urineverlies. En toch is iedere teelballentorser een niet-vrouw. Een vergissing van god, ook al voorgesteld als en verwezen naar als een man. Een geriatrisch reclameblok vanwege de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 775  ‘We moeten terugvallen op onze identiteit.’ Dit geraaskal noteerde ik onlangs uit de mond van een voetbaltrainer in een tv-interview met een sportreporter. ‘We moeten zelf de analyse maken,’ vervolgde hij nog. ‘Anderlecht moet meer mentaliteit hebben,’ kraamde een andere ‘analist’ uit. Kijk, zowaar als de zus van de tante van mijn schoonbroers neef Anna-Lise heet: wie duldt nog dat eindeloze holle voetbalgezwans, die flauwekul in extra- en/of primetime en dat bombastische UEFA-geschetter waarvoor alles en nog wat op tv moet wijken? Een voetbalorige oprisping van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 774  Sinterklaas moet in Oost-Cappel wonen, of minstens toch zijn onbekende broer. Te Hondschoote mag Jan Piet Joores graag vertoeven, huis houdend op een boogschot van Dunkerque en kleine broer Bray-Dunes. Dag in dag uit, wat zeg ik: ook des nachts moeten Leisele, Zuydcoote en Rexpoëde verbergen hoe angstwekkend schoon ze zijn. Ze moeten wegblijven uit Wikipedia, Michelin en groene gezondheidsboekjes. Ook Uxem moet zich hoeden voor gps, TomTom en zoekmachines in korte broek. Ik hou het kort, voor ze ons detecteren: red de Moeren/les Moëres door afwezigheid! Laat de oude lagunes hun leegte! Een antitoeristische verzuchting van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 773 Winnetou Degrande (zijn verwekkers waren fans van Karl May) was noodgedwongen een navelstaarder. Hij zat al jaren in een rolstoel en keek dus nillens willens recht in de buiken en navels van de ‘lopers’, zoals hij de tweebenigen noemde. Vaak zeilden hun blikken over hem heen. Hij had net zo goed iets doods onder hun voeten kunnen zijn. Of ze probeerden luchtig om te gaan met zijn beperking en vooral niet naar zijn wielen te kijken die zijn lamme benen vervingen. Om hem van een dezer mogelijkheden te vergewissen, diende Winnetou Degrande zelf onderdanig zijn hoofd op te heffen en aan te kijken, als een hondje dat een koekje is beloofd als het eens gaat opzitten. Winnetou Degrande had daardoor ook een hekel aan het etaleren van tatoeages. Niet aan tatoeages op zich. Sommige waren best wel te pruimen als een soort van (hoeveelste inmiddels? tiende?) kunst. Maar het ongevraagde showen van persoonlijke iconen op de huid van vooral armen, benen, ruggen en borsten vond...

MILJARDEN FLARDEN 772  Lutetia (Civitas Parisiorum). De koele vriendelijkheid van de ober, kan ik mee om. De duif die dwars door mijn hart scheert, kan ik mee om. Een langzame dood door gebrek aan slaap, kan ik mee om. Een immobiel bestaan bumper na bumper, kan ik mee om. Een overdosis aan ingehouden theatraliteit, kan ik mee om. Gewurm en gezweet onder de grond, kan ik mee om. Het zoveelste gebedel om aandacht en brood, kan ik mee om. Toeters en bellen in flarden van mist, kan ik mee om. Ontbreken van stilte terwijl niemand iets zegt, kan ik mee om. Haastparels hoesthoeken hangstaarders, kan ik mee om. Geheel te onthouden dampen en wasems, kan ik mee om. Duivelse spuwers en heilige hoeren, kan ik mee om. Huiverkerken zweetspektakels gevangenisromans, kan ik mee om. Smeekbedes om diepte in gulden snedes, kan ik mee om. Portes de çi et marchés au ça, kan ik mee om. Pruisen en Zwitsers en Kelten en Goten, kan ik mee om. Het dreunen van drilboren op zondagen, kan ik mee om. De duikvlu...

MILJARDEN FLARDEN 771  Lang geleden was ons geld veel mooier, toen er grote centiemstukken waren met een gaatje in. Iets later vond ik alleen de goudkleurige halve frank de moeite waard om naar te kijken. Er stond dan ook geen koning op. Ook het flapje van vijfhonderd frank kon er nog mee door. Maar de meeste andere landen hadden veel mooier geld. Het slijk der aarde is ook zeer ongezond, en vormt een bron van ziektes. Via geldwisseling worden allerlei microben, bacteriën en virussen doorgegeven. Die veroorzaken dan hebzucht, diarree, constipatie, overvoeding, ijdelheid, snobisme, vraatzucht, vetzucht en stank. Geen Euroma voor Europa. De dokters en advocaten hebben groot gelijk dat ze een flink deel van dat gevaarlijke geld weer afpakken van hun patiënten en cliënten. Je moet preventief optreden bij een epidemie. Ruilhandel vormt natuurlijk ook geen oplossing; het komt alweer neer op het uitwisselen van dingen. Met plastic betalen dus maar verder. Alweer een andere vorm van vervui...

MILJARDEN FLARDEN 770  It was a cold, windy night . Rozemarijke knoopte haar mariablauwe sjaal nog wat steviger om haar frêle hals. De wind had vrij spel in haar inktzwarte kapmantel. Bijna woei ze terug vanwaar ze gekomen was. Toch was ze niet van de magerste; bickyburgers, snickers, marsrepen en milkshakes hadden daar in de loop der jaren voor gezorgd. Haastig baande ze zich een weg door het bos van parkeermeters in de stad. In een duistere portiek stond een geheimzinnige gedaante haar op te wachten. Het was de roze wolf, alom gevreesd voor zijn scherpe uitspraken, voor de gelegenheid vermomd in een grijs pak. Bruinbehaard sprong hij haar plotseling voor de voeten. Rozemarijke schrok zich een hoedje, maar weigerde een gil te slaken. ‘Aha! Het meisje met de mooie vooruitzichten!’ grijnsde de roze wolf, terwijl hij al zijn voorpoten uitstrekte om… ‘Poten thuis!’ snauwde Rozemarijke. ‘Wachtwoord?’ vroeg de roze wolf. ‘Plattekaas.’ ‘Maak dat je grootje wijs.’ ‘En ga jij maar een ande...

MILJARDEN FLARDEN 769  Later die avond ontmoette ik nog Zwemt Met De Zalm, ook een oude indiaan. ‘Dag Gedroogd Vlees,’ groette hij. ‘Dag, maar eigenlijk valt de nacht al, Zwemt enzovoort,’ antwoordde ik. ‘Niettemin is mijn vreugde groot u hier aan te treffen.’ ‘Dat betreft dan een wederzijds gevoel, Gedroogd Vlees.’ ‘En hoe gaat het nog met In De Bergen Rollende Donder?’ ‘Die is van ons heengegaan. Was ik blank, dan zei ik: ‘ helaas’ van ons heengegaan. Maar zoals u weet: zielen kennen pas rust ginds aan de overkant. Geen ‘ helaas ’ dus.’ ‘Nee,’ beaamde ik, ‘de doden hebben het wellicht goed.’ ‘En hoe gaat het heden in deze westelijke staat?’ informeerde Zwemt Met De Zalm. ‘Soms,’ zei ik peinzend, ‘soms is men in alle staten, soms is men in staat van ontbinding. Maar het moet gezegd: het is een goede plek om alsmaar ouder te worden. Zo hebben we waterlopen, een zee, wat heuvels en ook een zeer plat hinterland. Een lage streek, zeg maar. Vele vreemde stammen trekken des zomers west...

MILJARDEN FLARDEN 768  Geld bestaat niet. Het is uit de lucht gegrepen. Iedereen ontkent het bestaan ervan. Zo worden bij elke overval de handen symbolisch omhoog geheven. Overal ter wereld. Geld heeft wel een kleur: die van de spijt waarmee afgedokt en de gretigheid waarmee ontvangen wordt. Slijmgroen dus, en gespikkeld. Geld wil altijd het huis uit. Overal langs de weg staan vriendelijke wisselagenten. Ze wrijven zich in de handen en tuiten hun lippen. Hun gelach wordt door anderen betaald. Op naar de solden! Tot zover enige boekhoudkundige inzichten van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 767  Zijn vormt geen groot probleem. Je bent er of je bent er niet. Het hebben van iets valt meestal niet mee. Dat is andere koek. Je hebt het namelijk of je hebt het niet. Als je het al hebt, kan het je dood betekenen. Als je het niet hebt ook. Als je het hebt, ben je het beu. Als je het niet hebt, dan wil je het. Vooral als een ander het al heeft. Wat kan men zo allemaal hebben? Een kleine bloemlezing: geluk, een aandoening, pech, een ziekte, familie, ‘het’, mogelijkheden, honger, iemand, niemand, een waterkans… Hebben is een woord dat zo drukbezet is en zo hard moet werken dat we het niet alleen een werkwoord, maar ook een hulpwerkwoord noemen. Het heeft het hard te verduren. Het heeft het, maar het moet er hard voor werken. Dingen worden vooral niet gehad. Een iets grotere bloemlezing: een buitenverblijf, een zeilboot, een zee van tijd, een privéjet, een zwembad, een eigen eiland, zin, een duizelingwekkend aanbod, het eeuwig leven, gezondheid. Geen vervelender...

MILJARDEN FLARDEN 766  Ze rijden aan uw neus en uw huis voorbij. ‘Algemene elektriciteitswerken’. ‘Betaalbare vochtbestrijding’. ‘Alle dagen Zwitserland’. ‘Hond aan huis’. ‘Vlees van gevogelte’. ‘Moespom’. ‘Het is ùw energie’. Het gaat letterlijk aan uw neus voorbij. Ze komen niet, ook al heb je ze opgebeld. En wat dacht u van de volgende mobiele belediging aan het adres van Koning Klant: ‘Doe het zelf!’. Hier past een geheven middelvinger van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 765  Breaking news. Wandelend op Corsica met Micky Jagger, haar zwondje (de bekende kruising tussen een zwijntje en een hondje), ontkende de zwangeres met klem dat zij sedert haar vermoedelijke verhouding met de zanger Johnny Talker in gewicht was toegenomen. ‘Mijn buikgevoel bedriegt me niet,’ aldus Timberley Tiffany in een interview met ‘Hallo Iedereen’. ‘Misschien ben ik me wel te binnen gegaan aan een teveel aan koolnitraten sedert Micky, ik bedoel Johnny, en ik wil gewoon als vrienden door het leven gaan.’ Een hele opluchting voor de mediawatcher in de mens achter de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 764  Een voorbarig en zoetsappig Nieuwjaar wens ik u, fijne lieden die de flarden lezen zonder dat er een foto bij staat . Ik krijg een onbestemd verlangen naar de polders, het hinterland van de Noordzee, de dorpen in de allerlaagste streken van dit vlakke land, terwijl ik hier op een bank op de Veemarkt in het binnenlandse Kortrijk zit, zestig kilometer van die schuimende zee, een grijze winterdag met lentetemperaturen, voortjagende wolken en een aangename wind. ‘Is het beter volslagen krankzinnig te sterven aan zee dan te verpieteren in een provinciestad buiten westen?’ vraag ik me af. Het is een retorische vraag. Het is een Virginia Woolf-vraag. Zilt of zuur? Noord of zuid? Aldus de blikopener op de roman ‘Schaak, maat’ van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 763  Binnenkort geen blacktivity meer in het Witte Huis. Wel vuilwitte woede. Verenigde Straatvechters van Amerika maken de dienst uit. Kleurloosheid troef. Niet meer geïnteresseerd in een green card: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 762 Hoedenavond, provinciegenoten uit mijn lage streek. Laten we even een Bekend Varkentje wassen. Een BV’tje uit ons verre westen hier aan de Noordzee. Heeft u al gehoord van de haa-naar-omhoog en de hee-naar-beneden? Bij geel veel mensen spookt die vraag soms door hun hoofd: ‘Ja maar: moet het nu met een haa-naar-omhoog of schrijf ik het met een hee-naar-beneden? (ofte: omlaag). Die vraag gaat gewoonlijk gepaard met een grappig dirigentengebaartje in het ijle. Zonder stokje. Een krulletje in de lucht. Een zwijnenstaartje. En sommigen onder u herinneren zich nog deze wekelijkse heiligverklaring: ‘Heidi zit aan de rechterhand van de Vader… ‘. Een medebewoner van dit West-Vlamelingse landsgedeelte met zware taalindustrie, maar als Belgrim toch niet buiten westen: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 761  X-rated avondeditie. De schreeuw van de kreeft vlak voor het dodelijke doopsel. Een angstig konijnenoog in de gelatine van potjesvlees gevangen. Magere kikkerbillen in een vreselijke spreidstand. Gans geprakte organische onderdelen van streng opgehokt pluimvee. Heb mededogen met de dieren in deze vleselijke tijd van kersterigheid, cognac en kalkoen. Denk aan het lot van laatstgenoemde en prop uw eigen innerlijke mens niet vol. Een uiterlijk onbewogen iemand, woonachtig in de lage streken van de doof- en de vleespotten: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe. 

MILJARDEN FLARDEN 760  Mager Heineken zwerft graag door het lage land van Maas en Waal. Eenmaal boven de Moerdijk blaast de wind soms zo hard dat zijn ziel er van opkrult. Daar houdt hij hartgrondig van. Dan ziet hij molentjes draaien. Meeuwen wieken krijsend omdat ze bang zijn om te vallen. Een vlucht regenwulpen, zo ontsnapt uit de Genesis van de Statenbijbel, duikt als een Luftwaffe op een rietkraag af. Maar hij is niet voor hen gekomen. Vele –Dammers, hetzij uit Rotjeknor, hetzij uit A’, ontmoeten nu of ooit Mager Heineken, na een leven al of niet met de weduwe Van Nelle. Hij blijft nooit lang een Hollands maatje van ze. En ontsnappen via Schipholland helpt niet. Met enkele welgemikte zeisspreuken veroorzaakt Mager Heineken alom lijkbreuken. Daarna lijkt hij weer in het niets te verdampen boven deze Waterstaat. Levende bewijzen laat hij helaas niet achter. Hij marchandeert in onwerkelijke werkwoordsvormen als ‘was’ en ‘geweest’. Daar moeten de nabestaanden het maar mee doen. Zo...

MILJARDEN FLARDEN 759  Op een ochtendmistelijke dag stichtte ik een heilig vuur aan de rand van de stad, net op de valstreep van dagelijkse drukte. Hoogbejaarde vrouwtjes met zwarte hoofddoeken en takkenbossen op hun rugjes gekromd als vraagtekentjes knikten me dankbaar toe. Wind uit oude dagen wakkerde de vlammen aan, die gretig als hellehonden zichzelf likten. Heimweemoed palmde me in. Een miskloon die met opgeruimde benen uit zijn alkoof was gestapt – o red ons van die gepimpte breedsmoelkikkers die des ochtends reeds rondhossen met een glimlach van oost tot west op hun mombakkes – vroeg me frikkerig: ‘Aloha gij daar, mesteling: denkt gij het vandaag buiten warmer te kunnen stoken dan gisteren binnen?’ Ikzelf antwoordde: ‘Vlaanderen spaanderen!’ Die zat, vanwege de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 758  Er glijdt een dure zwarte auto door Marshall Street in Syracuse, New York, zacht spinnend en statig traag alsof hij naar iets apocalyptisch op weg is, ofwel naar iets feestelijks. Zijn vreemde ovalen ramen lijken op gesperde ogen. Het vlies van zo’n oog daalt nu langzaam naar beneden en er verschijnt een korte geweerloop. Van het rookwolkje dat er op volgt, zijn we niet zeker. Evenmin van een knal. Wel van de man die met gekke gebaren eerst over het trottoir weg lijkt te zeilen, even ontsnappend aan de zwaartekracht, alsof hij die laagvliegende duif wil grijpen, en daarna als een dronken ledenpop naar de grond duikt, toch toegevend aan de dwingende wetten van de fysica. Nu sluiten alle oogleden van de zwarte moordmachine zich in snel tempo, statigheid wordt geluidloze vaart en voor de gillende en uiteenstuivende mensen van hun verbijstering bekomen zijn, is hij uit het zicht verdwenen. Uit het crimiverhaal ‘Dobberman’ van de Schrijver van Miljarden Flarden, g...

MILJARDEN FLARDEN 757  Het is groen, glad en het valt uit de bomen. Wat is het? Ken jij het verschil tussen een non en een ananas? Een Belg, een Zwitser, een Ier, een Amerikaan en een stier zitten samen in een vliegtuig. Wat is het toppunt van gierigheid? Weet je hoeveel Duitsers je in een Vauxhall kunt proppen? Of die van die boer die… Kijk uit voor grappige figuren die moppen tappen. Wantrouw hun grijnsgroet. Loop er met een kruisboog omheen. Kill their jokes. Want het houdt niet op. Deze humoristen bezorgen je lachmerries. Een wijze raad van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.      

MILJARDEN FLARDEN 756  Il est cinq heures. De ochtend na 11 november. Omstreeks dit onwereldse uur van vijf plast op het 3de Linieregimentspleintje een servetbleke ober met melkboerenhondenhaar tegen het altijdgroene monument van een bajonetsoldaat uit een hevige oorlog. Twee blauw-en-witgestreepte betonmixers daveren door de nabije verlaten straat, bestuurd door een identieke tweeling met hangsnor. Een appartemens vijfhoog vloekt in zijn halfslaap. Een individuo lijkwitte duiven vliegt zonder gasboete pijlsnel door het bloedrode verkeerslicht. De maansikkel fileert donkere dotten wolk. Het eerste codestreepje morgenmelk wordt in het verre wijze oosten gemorst. Een anusje-van-alles scheert zich. Het is vijf uur. De stad ontwaakt. Harba lori fa. Een nieuwe dag, een nieuwe kans voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 755  Het gebeurde in de heldhaftige maand november, toen oker – de opoe van geel en oranje – de kruinen kleurde, bladeren blaren werden en gebladerte van soldaten door de straten warrelde. De eeuwelinge schrok zich dood: met onverwacht luid geschetter verscheen met de beste bedoelingen de fanfare Door Eendracht Sterk (D.E.S.) aan haar voordeur. Het besje verslikte zich in een hersenvormige okkernoot en kwam niet meer bij. De dirigent – de mannelijke versie van een dansmarieke – werd veroordeeld voor onvrijwillige nootslag. Een stille getuige van deze muzikale moord in een memorabele maand: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 754  Eindelijk weer eens een verse bladzijde in het Moleskine krabbelschrift, én een nagelnieuwe vulling voor zijn inktzwarte balpen, zonder wie hij reddeloos en ook redeloos verloren zou zijn. Toch komen de letters niet vanzelf, ook al staan ze daarna klaar op het grimlachende klavier van zijn laptop, dat in tijden van zoeken naar inspiratie soms op een vals gebit lijkt. Zijn azertyf getokkel op de tanden organiseert de aanslagen op de taal. Daarbij hoopt hij op weinig kiespijn en een beheersbare zinsverbijstering. Woorden kunnen immers warrig zijn, en vooral tussen de regels veel betekenen. Zware taalindustrie of lichte tekstiele werkvormen? Eerste of derde persoon enkelvoud, het koninklijke ‘wij’ of het veilige neutrale ‘we’? Soms komt er een hapklare snipper uit, na rijp beraad met zichzelf en zijn anderik bedacht door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 753  De schrijver en literair blogger Sjors DNO werd door een hooggerechtshof in Nieuw-Zeeland veroordeeld voor misbruik van het woord ‘kiwi’. Onthutst door deze veroordeling schreef hij ‘Proces van de Poëet’, een experimenteel dichtersdagboek waarin hij zich ten overstaan van een Edelachtbare verdedigt en het woord bij de daad voegt. Dit unieke werk (waarvan ook onder de titel 'Dagboek van de Dichter' in papierale versie nog een tiental exemplaren te lande rondzwerven) kon u ooit (maar nu niet meer) raadplegen op de blog ‘De Ongecomponeerde Noot’, een van de vele letterkundige tentakels van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.    

MILJARDEN FLARDEN 752  Je pense donc je suis passe-partout. My merry goes round in my head. AA-melk en B-films en Serum Novarum en www.zot.com.bébé. Het wordt en het zal en het wil en het moet en het kan zonder pil en desnoods via tunnels o baby. Je suis donc je danse aujourd’hui. Andermaal een liedjestekst van de singer-songwriter en Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 751 Ode aan een urne. Watten wolken dreven aan het mariablauwe zwerk in Dranouter, gebruiksklaar om uitgelopen dronkenschap te betten. Hier hadden The Simpsons en  Magritte samengewerkt. Ik vroeg aan mijn Nederlandskundige correspondente Emiko Takamori of ze in Japan ook over zulke luchten beschikten. ‘Onze luchtkastelen bestaan uit hout,’ antwoordde ze, want ze had mijn vraag verkeerd begrepen. Ik kreeg geen tijd voor een wedersamenstelling, want waar ik daarnet nog gestut werd door een tweetal beschonkenen, of omgekeerd, daar vielen nu om mij heen de mensen bij bosjes, omdat de bekende zanger Arno opkwam. Er zat nu stuwing in de vaart der volken. Verbale communicatie zou fonetisch gebrul worden, waarbij men kon kiezen uit een reeks van vijf klanken. ‘WIE IS DAT?’ gilde E.T. in mijn linkeroor. ‘ARNO!’ ‘EEN DUITSER?’ ‘NEE!’ ‘HET LIJKT OP DUITS!’ (Vertaald in het Festivals: ‘IE I A ?’ ‘A O !’ ‘UI ?’ ‘EE!’ ‘IJ UI !’ ) Arno, wiens haar door een koude kapper l...