MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 764  Een voorbarig en sappig Nieuwjaar wens ik u, fijne lieden die de flarden lezen zonder dat er een foto bij staat . Ik krijg een onbestemd verlangen naar de polders, het hinterland van de Noordzee, de dorpen in de allerlaagste streken van dit vlakke land, terwijl ik hier op een bank op de Veemarkt in het binnenlandse Kortrijk zit, zestig kilometer van die schuimende zee, een grijze winterdag met lentetemperaturen, voortjagende wolken en een aangename wind. ‘Is het beter volslagen krankzinnig te sterven aan zee dan te verpieteren in een provinciestad buiten westen?’ vraag ik me af. Het is een retorische vraag. Het is een Virginia Woolf-vraag. Zilt of zuur? Noord of zuid? Aldus de blikopener op de roman ‘Schaak, maat’ van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 763  Binnenkort geen blacktivity meer in het Witte Huis. Wel vuilwitte woede. Verenigde Straatvechters van Amerika maken de dienst uit. Kleurloosheid troef. Niet meer geïnteresseerd in een green card: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 762 Hoedenavond, provinciegenoten uit mijn lage streek. Laten we even een Bekend Varkentje wassen. Een BV’tje uit ons verre westen hier aan de Noordzee. Heeft u al gehoord van de haa-naar-omhoog en de hee-naar-beneden? Bij geel veel mensen spookt die vraag soms door hun hoofd: ‘Ja maar: moet het nu met een haa-naar-omhoog of schrijf ik het met een hee-naar-beneden? (ofte: omlaag). Die vraag gaat gewoonlijk gepaard met een grappig dirigentengebaartje in het ijle. Zonder stokje. Een krulletje in de lucht. Een zwijnenstaartje. En sommigen onder u herinneren zich nog deze wekelijkse heiligverklaring: ‘Heidi zit aan de rechterhand van de Vader… ‘. Een medebewoner van dit West-Vlamelingse landsgedeelte met zware taalindustrie, maar als Belgrim toch niet buiten westen: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 761  X-rated avondeditie. De schreeuw van de kreeft vlak voor het dodelijke doopsel. Een angstig konijnenoog in de gelatine van potjesvlees gevangen. Magere kikkerbillen in een vreselijke spreidstand. Gans geprakte organische onderdelen van streng opgehokt pluimvee. Heb mededogen met de dieren in deze vleselijke tijd van kersterigheid, cognac en kalkoen. Denk aan het lot van laatstgenoemde en prop uw eigen innerlijke mens niet vol. Een uiterlijk onbewogen iemand, woonachtig in de lage streken van de doof- en de vleespotten: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe. 

MILJARDEN FLARDEN 760  Mager Heineken zwerft graag door het lage land van Maas en Waal. Eenmaal boven de Moerdijk blaast de wind soms zo hard dat zijn ziel er van opkrult. Daar houdt hij hartgrondig van. Dan ziet hij molentjes draaien. Meeuwen wieken krijsend omdat ze bang zijn om te vallen. Een vlucht regenwulpen, zo ontsnapt uit de Genesis van de Statenbijbel, duikt als een Luftwaffe op een rietkraag af. Maar hij is niet voor hen gekomen. Vele –Dammers, hetzij uit Rotjeknor, hetzij uit A’, ontmoeten nu of ooit Mager Heineken, na een leven al of niet met de weduwe Van Nelle. Hij blijft nooit lang een Hollands maatje van ze. En ontsnappen via Schipholland helpt niet. Met enkele welgemikte zeisspreuken veroorzaakt Mager Heineken alom lijkbreuken. Daarna lijkt hij weer in het niets te verdampen boven deze Waterstaat. Levende bewijzen laat hij helaas niet achter. Hij marchandeert in onwerkelijke werkwoordsvormen als ‘was’ en ‘geweest’. Daar moeten de nabestaanden het maar mee doen. Zo...

MILJARDEN FLARDEN 759  Op een ochtendmistelijke dag stichtte ik een heilig vuur aan de rand van de stad, net op de valstreep van dagelijkse drukte. Hoogbejaarde vrouwtjes met zwarte hoofddoeken en takkenbossen op hun rugjes gekromd als vraagtekentjes knikten me dankbaar toe. Wind uit oude dagen wakkerde de vlammen aan, die gretig als hellehonden zichzelf likten. Heimweemoed palmde me in. Een miskloon die met opgeruimde benen uit zijn alkoof was gestapt – o red ons van die gepimpte breedsmoelkikkers die des ochtends reeds rondhossen met een glimlach van oost tot west op hun mombakkes – vroeg me frikkerig: ‘Aloha gij daar, mesteling: denkt gij het vandaag buiten warmer te kunnen stoken dan gisteren binnen?’ Ikzelf antwoordde: ‘Vlaanderen spaanderen!’ Die zat, vanwege de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 758  Er glijdt een dure zwarte auto door Marshall Street in Syracuse, New York, zacht spinnend en statig traag alsof hij naar iets apocalyptisch op weg is, ofwel naar iets feestelijks. Zijn vreemde ovalen ramen lijken op gesperde ogen. Het vlies van zo’n oog daalt nu langzaam naar beneden en er verschijnt een korte geweerloop. Van het rookwolkje dat er op volgt, zijn we niet zeker. Evenmin van een knal. Wel van de man die met gekke gebaren eerst over het trottoir weg lijkt te zeilen, even ontsnappend aan de zwaartekracht, alsof hij die laagvliegende duif wil grijpen, en daarna als een dronken ledenpop naar de grond duikt, toch toegevend aan de dwingende wetten van de fysica. Nu sluiten alle oogleden van de zwarte moordmachine zich in snel tempo, statigheid wordt geluidloze vaart en voor de gillende en uiteenstuivende mensen van hun verbijstering bekomen zijn, is hij uit het zicht verdwenen. Uit het crimiverhaal ‘Dobberman’ van de Schrijver van Miljarden Flarden, g...

MILJARDEN FLARDEN 757  Het is groen, glad en het valt uit de bomen. Wat is het? Ken jij het verschil tussen een non en een ananas? Een Belg, een Zwitser, een Ier, een Amerikaan en een stier zitten samen in een vliegtuig. Wat is het toppunt van gierigheid? Weet je hoeveel Duitsers je in een Vauxhall kunt proppen? Of die van die boer die… Kijk uit voor grappige figuren die moppen tappen. Wantrouw hun grijnsgroet. Loop er met een kruisboog omheen. Kill their jokes. Want het houdt niet op. Deze humoristen bezorgen je lachmerries. Een wijze raad van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.      

MILJARDEN FLARDEN 756  Il est cinq heures. De ochtend na 11 november. Omstreeks dit onwereldse uur van vijf plast op het 3de Linieregimentspleintje een servetbleke ober met melkboerenhondenhaar tegen het altijdgroene monument van een bajonetsoldaat uit een hevige oorlog. Twee blauw-en-witgestreepte betonmixers daveren door de nabije verlaten straat, bestuurd door een identieke tweeling met hangsnor. Een appartemens vijfhoog vloekt in zijn halfslaap. Een individuo lijkwitte duiven vliegt zonder gasboete pijlsnel door het bloedrode verkeerslicht. De maansikkel fileert donkere dotten wolk. Het eerste codestreepje morgenmelk wordt in het verre wijze oosten gemorst. Een anusje-van-alles scheert zich. Het is vijf uur. De stad ontwaakt. Harba lori fa. Een nieuwe dag, een nieuwe kans voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 755  Het gebeurde in de heldhaftige maand november, toen oker – de opoe van geel en oranje – de kruinen kleurde, bladeren blaren werden en gebladerte van soldaten door de straten warrelde. De eeuwelinge schrok zich dood: met onverwacht luid geschetter verscheen met de beste bedoelingen de fanfare Door Eendracht Sterk (D.E.S.) aan haar voordeur. Het besje verslikte zich in een hersenvormige okkernoot en kwam niet meer bij. De dirigent – de mannelijke versie van een dansmarieke – werd veroordeeld voor onvrijwillige nootslag. Een stille getuige van deze muzikale moord in een memorabele maand: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 754  Eindelijk weer eens een verse bladzijde in het Moleskine krabbelschrift, én een nagelnieuwe vulling voor zijn inktzwarte balpen, zonder wie hij reddeloos en ook redeloos verloren zou zijn. Toch komen de letters niet vanzelf, ook al staan ze daarna klaar op het grimlachende klavier van zijn laptop, dat in tijden van zoeken naar inspiratie soms op een vals gebit lijkt. Zijn azertyf getokkel op de tanden organiseert de aanslagen op de taal. Daarbij hoopt hij op weinig kiespijn en een beheersbare zinsverbijstering. Woorden kunnen immers warrig zijn, en vooral tussen de regels veel betekenen. Zware taalindustrie of lichte tekstiele werkvormen? Eerste of derde persoon enkelvoud, het koninklijke ‘wij’ of het veilige neutrale ‘we’? Soms komt er een hapklare snipper uit, na rijp beraad met zichzelf en zijn anderik bedacht door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 753  De schrijver en literair blogger Sjors DNO werd door een hooggerechtshof in Nieuw-Zeeland veroordeeld voor misbruik van het woord ‘kiwi’. Onthutst door deze veroordeling schreef hij ‘Proces van de Poëet’, een experimenteel dichtersdagboek waarin hij zich ten overstaan van een Edelachtbare verdedigt en het woord bij de daad voegt. Dit unieke werk (waarvan ook onder de titel 'Dagboek van de Dichter' in papierale versie nog een tiental exemplaren te lande rondzwerven) kon u ooit (maar nu niet meer) raadplegen op de blog ‘De Ongecomponeerde Noot’, een van de vele letterkundige tentakels van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.    

MILJARDEN FLARDEN 752  Je pense donc je suis passe-partout. My merry goes round in my head. AA-melk en B-films en Serum Novarum en www.zot.com.bébé. Het wordt en het zal en het wil en het moet en het kan zonder pil en desnoods via tunnels o baby. Je suis donc je danse aujourd’hui. Andermaal een liedjestekst van de singer-songwriter en Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 751 Ode aan een urne. Watten wolken dreven aan het mariablauwe zwerk in Dranouter, gebruiksklaar om uitgelopen dronkenschap te betten. Hier hadden The Simpsons en  Magritte samengewerkt. Ik vroeg aan mijn Nederlandskundige correspondente Emiko Takamori of ze in Japan ook over zulke luchten beschikten. ‘Onze luchtkastelen bestaan uit hout,’ antwoordde ze, want ze had mijn vraag verkeerd begrepen. Ik kreeg geen tijd voor een wedersamenstelling, want waar ik daarnet nog gestut werd door een tweetal beschonkenen, of omgekeerd, daar vielen nu om mij heen de mensen bij bosjes, omdat de bekende zanger Arno opkwam. Er zat nu stuwing in de vaart der volken. Verbale communicatie zou fonetisch gebrul worden, waarbij men kon kiezen uit een reeks van vijf klanken. ‘WIE IS DAT?’ gilde E.T. in mijn linkeroor. ‘ARNO!’ ‘EEN DUITSER?’ ‘NEE!’ ‘HET LIJKT OP DUITS!’ (Vertaald in het Festivals: ‘IE I A ?’ ‘A O !’ ‘UI ?’ ‘EE!’ ‘IJ UI !’ ) Arno, wiens haar door een koude kapper l...