MILJARDEN FLARDEN 846

MILJARDEN FLARDEN 846 

En op een keer, een beduusde keer, midden dat woeste zwijgzame landschap, dan houdt de trein kreunend halt. Alle reizigers vriezen in een mum van tijd dood. De woede van de winter kent geen grenzen. De woede van de winter is metaforisch. Tijdloosheid zet zich op draden, hefbomen, seinen en palen af. Er schijnt een vale kaasmaan. Het voetlicht van de maan baadt in gestremd water, dat de rimpelmaan weerkaatst, de eeuwigdurende herhaling, de eeuwigdurende repetitie. Uit ‘Levende ziel’, de remake van ‘De stiftenridder en ondergetekende’, van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

Populaire posts van deze blog

MILJARDEN FLARDEN 559

MILJARDEN FLARDEN 559  JF Kennedy zei: ‘Ich bin ein Berliner.’ Had hij nog haastig op een briefje gekrabbeld. Hij bedoelde dat goed. Ik ben een Berlijnse bol. Boule-de-Berlin. Zijn ghostwriter/souffleur had hem misschien moeten influisteren: Ich bin Berliner. Toch vinden Duitse taalkundigen dit kunnen. Zal wel. Begin deze eeuw had de Belgische premier G. Verhofstadt zin om te zeggen: I am a New Yorker. We onthouden ons van verder commentaar. Remember the Towers. A New Yorker kan waarschijnlijk van alles zijn. En wij, Europese vastelanders, kunnen niet alles weten. Wat heeft dit nu met Rusland te maken? Niets. Het lijkt op Russische literatuur: het is universeel. Mijn naam is haas. Moi: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.
Meer lezen

MILJARDEN FLARDEN 555

MILJARDEN FLARDEN 555  In Jekaterinenburg - of zoiets - werd ik aangeklampt door een besje van 246 jaar. Ze zag er al zo verkreukeld uit als de Pravda van oktober 1958. Zzoeff! deed ze. Eh, deed ik, wat was dat, zeer oud vrouwtje? Dat, zei ze, dat was je leven dat voorbij zoefde. O, antwoordde ik ontgoocheld, kan ik er alsjeblief nog één? Nee, schudde ze. En ze grimlachte cyrillisch naar de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.
Meer lezen

MILJARDEN FLARDEN 597

MILJARDEN FLARDEN 597 Aflevering 597. Devina proportia. Halfrond getal. Gulden snede. Rhodium jubileum. En lekker puh! Ik gun geen uitgever de vruchten van mijn boeken. Mijn toneelstukken, gedichten, verhalen, romans, jeugdboeken, columns en essays zijn van mij. Ik en ik alleen ben hun boekhouder. Ik draag er het verlies of de winst van. Ik ben er de baas over en kan ze aanpassen, doen verdwijnen of verschijnen. Ze prijken alle op mijn blogs, schermbeveiligd tegen stof, tijd, schimmel, zon, regen, wind, warmte, koude, vochtigheid, papiermoeheid, morskoffie, theeterreur, yoghurtblubber, ketchupaanslagen, mayonaisesmurrie, diefstal, brand, verhuiswoede, scheurdrift, verlies. Papier was te gewillig en ik hou niet van geel; ik bedrijf nu mijn taal digitaal. Mijn teksten zijn voor iedereen beschikbaar. Wat kan mij een papieren oplage voor een nichepubliek in de Lage Landen schelen als ik eender waar een veelvoud aan schermlezers kan hebben? Indie, don’t you think?  Een gul gebaar van de...
Meer lezen