MILJARDEN FLARDEN 782

MILJARDEN FLARDEN 782 

Ooit waren er tijden waar veel verzwegen werd. Het beletselteken was het meest gebruikte leesteken. De woorden ‘puntje puntje puntje’ en ‘enzovoort’ tierden welig. Men leek met stomheid geslagen. De doofpotten zaten eivol. De kerken ook. Waren dat goede oude tijden? Hevige twijfel hieromtrent heerst bij de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

Populaire posts van deze blog

MILJARDEN FLARDEN 535

MILJARDEN FLARDEN 535  Kinderen zijn engelen zonder vakbond. Alles is nog ietwat op zakformaat. Gelukkig, want er zitten ook etterbakjes tussen. Als je ze eenmaal koopt, heb je ze voor lange jaren. Hoe langer je eigen verleden wordt, hoe meer het ogenblik nadert waarop ze je verlaten. Ze kwamen even langs. Ze waren even van jou. Dan worden ze groter, groot, en weldra ex-kind. Dan ben je ze kwijt, want als ze naast je staan, merk je dat ze groter geworden zijn dan jij. En jijzelf staat al veel verder in datzelfde leven. Zijn het de tijden die veranderen of de mensen die verouderen? vraag ik me nog maar eens af, ex-kind en Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.
Meer lezen

MILJARDEN FLARDEN 559

MILJARDEN FLARDEN 559  JF Kennedy zei: ‘Ich bin ein Berliner.’ Had hij nog haastig op een briefje gekrabbeld. Hij bedoelde dat goed. Ik ben een Berlijnse bol. Boule-de-Berlin. Zijn ghostwriter/souffleur had hem misschien moeten influisteren: Ich bin Berliner. Toch vinden Duitse taalkundigen dit kunnen. Zal wel. Begin deze eeuw had de Belgische premier G. Verhofstadt zin om te zeggen: I am a New Yorker. We onthouden ons van verder commentaar. Remember the Towers. A New Yorker kan waarschijnlijk van alles zijn. En wij, Europese vastelanders, kunnen niet alles weten. Wat heeft dit nu met Rusland te maken? Niets. Het lijkt op Russische literatuur: het is universeel. Mijn naam is haas. Moi: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.
Meer lezen

MILJARDEN FLARDEN 597

MILJARDEN FLARDEN 597 Aflevering 597. Devina proportia. Halfrond getal. Gulden snede. Rhodium jubileum. En lekker puh! Ik gun geen uitgever de vruchten van mijn boeken. Mijn toneelstukken, gedichten, verhalen, romans, jeugdboeken, columns en essays zijn van mij. Ik en ik alleen ben hun boekhouder. Ik draag er het verlies of de winst van. Ik ben er de baas over en kan ze aanpassen, doen verdwijnen of verschijnen. Ze prijken alle op mijn blogs, schermbeveiligd tegen stof, tijd, schimmel, zon, regen, wind, warmte, koude, vochtigheid, papiermoeheid, morskoffie, theeterreur, yoghurtblubber, ketchupaanslagen, mayonaisesmurrie, diefstal, brand, verhuiswoede, scheurdrift, verlies. Papier was te gewillig en ik hou niet van geel; ik bedrijf nu mijn taal digitaal. Mijn teksten zijn voor iedereen beschikbaar. Wat kan mij een papieren oplage voor een nichepubliek in de Lage Landen schelen als ik eender waar een veelvoud aan schermlezers kan hebben? Indie, don’t you think?  Een gul gebaar van de...
Meer lezen