MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 951 Samen op weg. Ik beschreef andermaal een omtrekkende beweging en begaf mij spoorslags naar belendende buitenlanden zoals daar zijn: Engeland, Nederland, Frankrijk & nog enkele Zwitserlanden. U wenst alleszins met mijn diareportage eenzelfde beweging uit te voeren? U was nochtans hartelijk uitgenodigd door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 950  Badnat Rhodos. De bougainvillea zwiepte zijn bloemen heen en weer. De straatjes van de oude stad waren glad. De nacht was helverlicht door bliksemserpentines. De goden sloegen op hun pauken. Het was een Zorbastorm die de Grieken van hun sokkels blies. Een mythische reiservaring door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 949  Herfst op Kreta. De zee was hevig die zondag. We doorkruisten het eiland in een jeep tot een Afrikaanse wind ons in het zuiden te pakken kreeg. Hevige voorjaarswinden hadden de olijfoogst gedecimeerd. Schraalte alom. Terug in het noorden van het eiland stak ook de granaatappelschudder de kop op. De zee bulderde zich naar een winter toe. Het werd maandag. Tijd voor thuis, maar niet dat thuis op tv. Die vlieger ging weer op voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 948  Dixmuude. Ik heb god gezien. Zo u wil: God. Op een godspot. In Diksmuide of all places. De hoofdstad van het IJzertijdperk. Maar hij/Hij woont eigenlijk in Roeselare. De hoofdstad van de Blauwvoeten (geen indianenstam). Voor zijn pensionering was Hij/hij magazijnier. Nu neemt hij/Hij/het/Het (m/v/x) vaak de bus. Zomaar. Hij houdt namelijk van (na enig aandringen gaf Hij dit toe) wisselende en veranderende landschappen. Zijn doordeweekse werk, weet u wel. Nu rust Hij definitief. Hij kijkt alleen nog toe. Blij dat ik Hem/Haar/Het even ontmoette. Nou: mocht ontmoeten. En het regende oude wijven. Jammer dat Hij niet meer kon toveren. Een religieuze ontmoeting door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 947  Uitkerke. What’s in a name. Met zicht op Zeebrugge, een kraan van een haven! Ook platte polder met hoeves om kalveren te aaien en aan wellness te doen. Uitkerke: een hotspot in het hinterland, een hutspot van vroeger en nu. Een rapport door een ervaringsdeskundige, zijnde de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 946  Torhout zonder Werchter. Torhout lag op de wereldbol omdat Werchter er ook op lag of was het omgekeerd. De weide als een pleister, een knipoog van Moeder Aarde. Hoe oud was Torhout toen gemiddeld? De goden daalden van de maan en speelden met de Sparrenstedelingen en hun medeaardbewoners. Bono woonde op het Hoge, maar Jimi Hendrix was al dood. Het is een harde noot: dat het er niet meer is. Gelukkig is er nog de mosterd. We weten waar we die halen. Een pikant detail door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 945  Ik wou naar Lampernisse. Ongezien ter plekke afstappen. Honderden jaren inademen. Akkoord gaan met oudheid. Me tegen de kerk aan schurken. Niets drinken of eten want de horeca was er allang gesneuveld op de slagvelden van Levenslustig Vlaanderen, enkele terrasmussen daar gelaten. Aldus geschiedde. Even later stapte ik af te Ieperen, waar de Dood er weleer een slachtveld van maakte. Klaroengeschal en pralines. Langer geleden was het te Lampernisse echter ook goed raak. Ik ben altijd ergens getuige van. Geweest. Soms van hysterische historie. Waren mijn voormoederen verhit? Hadden mijn voorvaderen spataderen? Allemaal genealogische vragen voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 944  Einde zomer heb ik Spanje gezien zonder zelf in het land te zijn, aan weerskanten van slierten renners wier zittend beroep enkele weken lang op de televisie kwam onder de werktitel ‘Vuelta’. De landschappen schoven gestaag voorbij. Vlaggen en bomen verklapten de wind. Iberische droogte en furieuze hitte persten de renners uit. Toeristen wedijverden in om ter minst textiel. Het deed me denken aan vroegere nachtelijke uitzendingen voor slapelozen, waarbij je vanuit de snuit van een rijdende trein door diverse decors en panorama’s reisde. Volgehouden snelheid, ritmisch gedender en vlugge beeldwisselingen vormden een weldaad voor oog en oor, aan weerskanten van het wakkere hoofd. In beide gevallen kan je tegelijkertijd geboeid en verdoofd zijn. De trein is altijd een beetje reizen; het peloton is altijd een beetje geeuwen. Een fervent thuisreiziger: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 943  Schore, hoe schoon. Wees hier eens woonachtig! Het paradigma van de polder: Schore, Leke, Zande, Moere. ‘Een schorte groot.’ Zo zouden ze het hier zeggen. Ik reed vierkant rond de kerk en bevond me ras weer in de weidse lage streken. Ja: ik had wel degelijk de feesttent gezien. Er diende iets gevierd deze zomer in Schore, in dat binnenverblijf van zeildoek. Ik zette koers naar Leke, Zande, Moere. Zachte vloekjes onderweg. Binnenpretparkjes. En dan holderdepolder naar huis, naar het heerlijke Heule van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 942  Wijnendale. Wat klinkt dat mooi. Zo wapenstilstandachtig. Waar men spa’tje zegt i.p.v. spa. Tenzij de wielertoeristen op woensdagmiddag. Gigakuipen Leffe Blond. Moet kunnen, na kilometersporten en spurten. Snotkilometers. De tijd op de kerktoren klopt niet meer. Dus ijlings weg, naar Oostende: nabijgelegen, noordelijker, zee inbegrepen, halve stad weliswaar. Desalniettemin was Wijnendale rustiger. Een oase die een kasteel verdient. En een ijskelder waar de duivel woont, in koerskostuum. Een stuk van een reisroute met een legende, afgelegd door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Ik werd bezocht door een ‘rare gedachte’ die waarschijnlijk juist is. Mensen willen verhalen horen. De mens is een verteller en een luisteraar. Van het ogenblik dat schrijven en lezen hun intrede doen, atrofieert en degenereert de mens. Zijn geheugen wordt overbodig. Er zijn boeiende vertellers die geen boeken lezen of schrijven. Misschien biedt voorlezen de ideale tussenoplossing voor de verdunde mens? Een belangrijk punt op de agenda van velen, waaronder de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Zandvoorde bij Ieper. Ik kom alreeds van verder en van dieper. Zandvoorde: uw broodautomaat. Dat die daar staat! Uw wegwijzers naar overal ergens anders. Bovenal uw glooiende rust. Zelfs het beschrijven van een omtrekkende beweging heeft hier geen zin: er komt geen dooie kat. Toch zie ik plotseling L’Oreal staan. Een houvast, een geruststelling. Ik kan weer heelhuids naar Heule, mijn thuis. Eerder een huisduif dan een reisduif: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 939  Onbekend Stavelot. Dus begaf ik me naar Stavelot. Dat is zeer ver voor een Vlaming. Maar veelbelovend, want ergens anders. Betrof dit wellicht een in een opwelling gepleegde oostelijke wraakoefening van mijnentwege? Ontgoocheld zijnde in het geslotene van Stavele (weliswaar met zijn weiden die wiegen en zijn aloude jaartallen op bruggen en wegen) reed ik dus naar kortebroekenland Stavelot. Verkennen was mijn plan, bijvoorbeeld Plopsa Coo en ‘mythisch’ Francorchamps, bij school- en andere reizigers bekend. Echter: mobiliteit speelde me parten. Ik wil hiermee zeggen: immobiliteit. Politionele linten, kegels en eenarmige poppen wapperend en wuivend wezen me de weg niet. Ik verloor het met banddiktes en neuslengtes van vele andere automobilisten en keerde terug. Kust ze, Oostkantons. Niet langer wijzer uit het oosten: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 938 Stavele, hoe beschrijf ik u? Stavele, dat is ver en dat is niet ver, en tweemaal dof. Heb ik Stavele wakkergemaakt of verontrust die bewuste donderdag? Alweer komende van de bunkerzone van Zuydcoote (zijn zon als een weldadige eierdooier in een zwerk van schapenachtige watten wolken dobberend!) deed ik, gezien enkele omleidingen, Stavele aan. Afstappen was mijn plan, ter hoogte van een bijzonder aangenaam eethuis, dat ook op wijzers aangekondigd stond. Echter: alles was gesloten. Rood-wit geruite doeken voor de ramen spraken boekdelen. Gvd, héb dan eens een eethuis in zo’n godvergeten gat in het holst van de junimaand! Met het nodige lawaai heb ik mijn bolide dan maar met een omtrekkende beweging doorheen dit dode Stavele gestuurd. Ze moest het maar weten, de bevolking. Een balorig reisfragment door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 937 Dringend weer naar Veldegem. Ik reed met Pasen naar Veldegem. Waar ooit de heel aparte onderwijzer/schrijver Norbert Fonteyne woonde, werkte en begraven werd, toen een aardbeving even de kerk beroerde. Ik telde zestien lentes, zoals ze schrijven. Dat gebeurde dus op de fiets. Het waren oude tijden: olieschaars, autoloos, lelijk. Het was ook een spotgewone fiets. Ik zie de grassprieten nog tussen de macadam. Vier decennia later werd mijn gestolen auto teruggevonden. Dat vormde zelfs een bericht in de krant. Ik moet dringend weer eens naar Veldegem. Misschien op een lelijke hybride fiets. Want Veldegem ligt ver van waar ik heden vertoef als reislustige Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.