MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 950  Badnat Rhodos. De bougainvillea zwiepte zijn bloemen heen en weer. De straatjes van de oude stad waren glad. De nacht was helverlicht door bliksemserpentines. De goden sloegen op hun pauken. Het was een Zorbastorm die de Grieken van hun sokkels blies. Een mythische reiservaring door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 949  Herfst op Kreta. De zee was hevig die zondag. We doorkruisten het eiland in een jeep tot een Afrikaanse wind ons in het zuiden te pakken kreeg. Hevige voorjaarswinden hadden de olijfoogst gedecimeerd. Schraalte alom. Terug in het noorden van het eiland stak ook de granaatappelschudder de kop op. De zee bulderde zich naar een winter toe. Het werd maandag. Tijd voor thuis, maar niet dat thuis op tv. Die vlieger ging weer op voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 948  Dixmuude. Ik heb god gezien. Zo u wil: God. Op een godspot. In Diksmuide of all places. De hoofdstad van het IJzertijdperk. Maar hij/Hij woont eigenlijk in Roeselare. De hoofdstad van de Blauwvoeten (geen indianenstam). Voor zijn pensionering was Hij/hij magazijnier. Nu neemt hij/Hij/het/Het (m/v/x) vaak de bus. Zomaar. Hij houdt namelijk van (na enig aandringen gaf Hij dit toe) wisselende en veranderende landschappen. Zijn doordeweekse werk, weet u wel. Nu rust Hij definitief. Hij kijkt alleen nog toe. Blij dat ik Hem/Haar/Het even ontmoette. Nou: mocht ontmoeten. En het regende oude wijven. Jammer dat Hij niet meer kon toveren. Een religieuze ontmoeting door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 947  Uitkerke. What’s in a name. Met zicht op Zeebrugge, een kraan van een haven! Ook platte polder met hoeves om kalveren te aaien en aan wellness te doen. Uitkerke: een hotspot in het hinterland, een hutspot van vroeger en nu. Een rapport door een ervaringsdeskundige, zijnde de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 946  Torhout zonder Werchter. Torhout lag op de wereldbol omdat Werchter er ook op lag of was het omgekeerd. De weide als een pleister, een knipoog van Moeder Aarde. Hoe oud was Torhout toen gemiddeld? De goden daalden van de maan en speelden met de Sparrenstedelingen en hun medeaardbewoners. Bono woonde op het Hoge, maar Jimi Hendrix was al dood. Het is een harde noot: dat het er niet meer is. Gelukkig is er nog de mosterd. We weten waar we die halen. Een pikant detail door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 945  Ik wou naar Lampernisse. Ongezien ter plekke afstappen. Honderden jaren inademen. Akkoord gaan met oudheid. Me tegen de kerk aan schurken. Niets drinken of eten want de horeca was er allang gesneuveld op de slagvelden van Levenslustig Vlaanderen, enkele terrasmussen daar gelaten. Aldus geschiedde. Even later stapte ik af te Ieperen, waar de Dood er weleer een slachtveld van maakte. Klaroengeschal en pralines. Langer geleden was het te Lampernisse echter ook goed raak. Ik ben altijd ergens getuige van. Geweest. Soms van hysterische historie. Waren mijn voormoederen verhit? Hadden mijn voorvaderen spataderen? Allemaal genealogische vragen voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 944  Einde zomer heb ik Spanje gezien zonder zelf in het land te zijn, aan weerskanten van slierten renners wier zittend beroep enkele weken lang op de televisie kwam onder de werktitel ‘Vuelta’. De landschappen schoven gestaag voorbij. Vlaggen en bomen verklapten de wind. Iberische droogte en furieuze hitte persten de renners uit. Toeristen wedijverden in om ter minst textiel. Het deed me denken aan vroegere nachtelijke uitzendingen voor slapelozen, waarbij je vanuit de snuit van een rijdende trein door diverse decors en panorama’s reisde. Volgehouden snelheid, ritmisch gedender en vlugge beeldwisselingen vormden een weldaad voor oog en oor, aan weerskanten van het wakkere hoofd. In beide gevallen kan je tegelijkertijd geboeid en verdoofd zijn. De trein is altijd een beetje reizen; het peloton is altijd een beetje geeuwen. Een fervent thuisreiziger: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 943  Schore, hoe schoon. Wees hier eens woonachtig! Het paradigma van de polder: Schore, Leke, Zande, Moere. ‘Een schorte groot.’ Zo zouden ze het hier zeggen. Ik reed vierkant rond de kerk en bevond me ras weer in de weidse lage streken. Ja: ik had wel degelijk de feesttent gezien. Er diende iets gevierd deze zomer in Schore, in dat binnenverblijf van zeildoek. Ik zette koers naar Leke, Zande, Moere. Zachte vloekjes onderweg. Binnenpretparkjes. En dan holderdepolder naar huis, naar het heerlijke Heule van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 942  Wijnendale. Wat klinkt dat mooi. Zo wapenstilstandachtig. Waar men spa’tje zegt i.p.v. spa. Tenzij de wielertoeristen op woensdagmiddag. Gigakuipen Leffe Blond. Moet kunnen, na kilometersporten en spurten. Snotkilometers. De tijd op de kerktoren klopt niet meer. Dus ijlings weg, naar Oostende: nabijgelegen, noordelijker, zee inbegrepen, halve stad weliswaar. Desalniettemin was Wijnendale rustiger. Een oase die een kasteel verdient. En een ijskelder waar de duivel woont, in koerskostuum. Een stuk van een reisroute met een legende, afgelegd door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Ik werd bezocht door een ‘rare gedachte’ die waarschijnlijk juist is. Mensen willen verhalen horen. De mens is een verteller en een luisteraar. Van het ogenblik dat schrijven en lezen hun intrede doen, atrofieert en degenereert de mens. Zijn geheugen wordt overbodig. Er zijn boeiende vertellers die geen boeken lezen of schrijven. Misschien biedt voorlezen de ideale tussenoplossing voor de verdunde mens? Een belangrijk punt op de agenda van velen, waaronder de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 940  Zandvoorde bij Ieper. Ik kom alreeds van verder en van dieper. Zandvoorde: uw broodautomaat. Dat die daar staat! Uw wegwijzers naar overal ergens anders. Bovenal uw glooiende rust. Zelfs het beschrijven van een omtrekkende beweging heeft hier geen zin: er komt geen dooie kat. Toch zie ik plotseling L’Oreal staan. Een houvast, een geruststelling. Ik kan weer heelhuids naar Heule, mijn thuis. Eerder een huisduif dan een reisduif: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 939  Onbekend Stavelot. Dus begaf ik me naar Stavelot. Dat is zeer ver voor een Vlaming. Maar veelbelovend, want ergens anders. Betrof dit wellicht een in een opwelling gepleegde oostelijke wraakoefening van mijnentwege? Ontgoocheld zijnde in het geslotene van Stavele (weliswaar met zijn weiden die wiegen en zijn aloude jaartallen op bruggen en wegen) reed ik dus naar kortebroekenland Stavelot. Verkennen was mijn plan, bijvoorbeeld Plopsa Coo en ‘mythisch’ Francorchamps, bij school- en andere reizigers bekend. Echter: mobiliteit speelde me parten. Ik wil hiermee zeggen: immobiliteit. Politionele linten, kegels en eenarmige poppen wapperend en wuivend wezen me de weg niet. Ik verloor het met banddiktes en neuslengtes van vele andere automobilisten en keerde terug. Kust ze, Oostkantons. Niet langer wijzer uit het oosten: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 938 Stavele, hoe beschrijf ik u? Stavele, dat is ver en dat is niet ver, en tweemaal dof. Heb ik Stavele wakkergemaakt of verontrust die bewuste donderdag? Alweer komende van de bunkerzone van Zuydcoote (zijn zon als een weldadige eierdooier in een zwerk van schapenachtige watten wolken dobberend!) deed ik, gezien enkele omleidingen, Stavele aan. Afstappen was mijn plan, ter hoogte van een bijzonder aangenaam eethuis, dat ook op wijzers aangekondigd stond. Echter: alles was gesloten. Rood-wit geruite doeken voor de ramen spraken boekdelen. Gvd, héb dan eens een eethuis in zo’n godvergeten gat in het holst van de junimaand! Met het nodige lawaai heb ik mijn bolide dan maar met een omtrekkende beweging doorheen dit dode Stavele gestuurd. Ze moest het maar weten, de bevolking. Een balorig reisfragment door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 937 Dringend weer naar Veldegem. Ik reed met Pasen naar Veldegem. Waar ooit de heel aparte onderwijzer/schrijver Norbert Fonteyne woonde, werkte en begraven werd, toen een aardbeving even de kerk beroerde. Ik telde zestien lentes, zoals ze schrijven. Dat gebeurde dus op de fiets. Het waren oude tijden: olieschaars, autoloos, lelijk. Het was ook een spotgewone fiets. Ik zie de grassprieten nog tussen de macadam. Vier decennia later werd mijn gestolen auto teruggevonden. Dat vormde zelfs een bericht in de krant. Ik moet dringend weer eens naar Veldegem. Misschien op een lelijke hybride fiets. Want Veldegem ligt ver van waar ik heden vertoef als reislustige Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 936 Betreff. Hammamet, Tunesië. Met citroenbloemen als Van Gogh-kaarsen op hun hoed lichten ze je op voor ettelijke dinars. Er hangt warme voormiddagmist boven de moslimbegraafplaats bij de Middellandse Zee. De foto mislukt door een teveel aan licht. Kamelenstront kunnen we beter aan dan die van kiekens, koeien, zwijnen. Exotisch-Afrikaanse stront. Heeft wat. Voor de Medina bewegen de olifanten niet meer. Hier is het Bellewaerde-gehalte te hoog. Harissa dan maar, e.a. kruidigs. Ze laten je niet met rust. Je moet toch iets doen, vooraleer je met een taxichauffeur financieel onderhandelt, alweer. Een Maghreb momentopname door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 935 Met Vlamingen in Harlingen. Schrijvers en schilders. Dat was zeker te doen. Het rijmt zelfs volkomen. Uitwisselen met de Friezen die ook schreven en schilderden. De Vlamingen waren ondergebracht in ’t Heerenlogement. Een gezellige Friese tent. Als het hier stormt, liggen de toeristen te schudden in de bedden van hun pensions . Ik zal zeker niet nalaten nog tijdens dit leven op aarde Harlingen andermaal aan te doen. Het is er veel te gezellig. Weet je wel. Zo bijna-Waddeneilanderig. Ideaal voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 934 Ichtegem. Nooit gezien. Nu wel. En het moet me van het hart: waarom niet? Ik benaderde deze gemeente (‘dorp’ klinkt eigenlijk zoveel mooier, maar ja) vanuit oostelijke richting, komende van Zedelgem en Aartrijke. Zodoende passeerde ik noodgedwongen, via het horecagehucht De Engel, een zaak getiteld Rouwcentrum. Een beetje jammer voor een vrijdagavond, vond ik, zo’n hiernamaalse hint. Ik was nl. al wat feestelijk aan het zijn na het eten van ongeveer 50 mosselen. Was dat de reden waarom ik pakweg een halfuur later afstapte te Torhout-Begraafplaats II, gelegen niet ver van het speelplein De Warande? Neen, Ichtegem-Rouwcentrum zat er voor niets tussen. Immers: mijn meeste jonge doden (zegge en schrijve: de van mij verscheidenen) rusten te Torhout. Geert, Lilian, Roland, Rita, Luc, Vincent, Ivan, Bianca, Jef, Wim, Greet, Francky en vele anderen. Ook bij leven en voorlopig welzijn worden ze niet vergeten door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 933  Clásica Belcanto Westouter. Het zou het houden, het weer. Dixit een man in de straat. De kerk stond in het midden. Het kerkhof werd geluidversterkt. Pakweg 500 tweewielers, ‘een meute’ gewaagde de speaker, slingerden zich tot 7 à 8 maal om deze nederige kerktoren te Westoutre, waar ooit gesneuveld werd. (Later waren daar jeugdkampen). In 2008 was ik er getuige van weinig wapenfeiten. De bard zelve, Belcanto Guido, de man die somtijds ook een vrouw wenst te zijn, of is het omgekeerd, bleef bijvoorbeeld ietwat onzichtbaar. Dat was minder fijn voor de toeschouwers. Maar de horeca klaagde geen steen en been. En er heerste humor. Dat was het belangrijkste. Een mooie dag buiten westen door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 932  Sinterklaas moet in Oost-Cappel wonen, of minstens toch zijn onbekende broer. Te Hondschoote mag Jan Piet Joores graag vertoeven, huishoudend op een boogschot ver van Dunkerque en kleine broer Bray-Dunes. Dag in dag uit, wat zeg ik: ook des nachts moeten Leisele, Zuydcoote en Rexpoëde verbergen hoe angstwekkend schoon ze zijn. Ze moeten wegblijven uit Wikipedia, Waze, YouRoute, Michelin en groene gezondheidsboekjes. Ook Uxem moet zich hoeden voor gps en zoekmachines in korte broek. Ik hou het nu zelf kort, voor ze ons detecteren: red de Moeren/les Moëres door afwezigheid! Laat de oude lagunes met rust! Een reisgids u aangeboden door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 931  Reis in het holst van de zomer. Ik stopte in Lampernisse, komende van Cadzand, want ik wou overal het land zien en de zee, maar vooral wind zonder ‘ de’ ervoor. In Westende had ik getwijfeld (daar ‘ woei’ nl. een mooie wind). Maar de plek eindigt op ‘ de’ . Vandaar. Iets met ritme: Lampernisse. Mooi, heel mooi. Bovenal wind. Volgden nog Mannekensvere en daarna het hinterland van Dixmuude. Maar eerst dit. Niet lang na Bray-Dunes (zijn boten, zijn rue Pompidou ) lag ook Zuydcoote te lonken. Dat kende ik van een film. De film was getiteld: ‘Weekend à Zuydcoote’ . Johan Daisne schreef erover in een Vlaamse Pocket van Heideland Hasselt. Ik vermeed deze plek en reisde ras weer via een omtrekkende beweging van Zuydcoote over Hondschoote (een rijmplek) naar Poperinge. Te Hopstad dronk ik Kriek met de Evangelische Kerk als belendend perceel. Die dag ook (vernam ik later) sleepte de politie in Oostende maar liefst 19 onvolkomen geparkeerde auto’s weg. Toen was het ...