MILJARDEN FLARDEN

MILJARDEN FLARDEN 606  Opdat niet alles tegelijk zou gebeuren, vonden we de notie 'tijd' uit. Enige orde op zaken, gemakshalve chronologisch, was meer des mensen dan van nature. Adempauze, weet je wel. Ook het element 'ruimte' kreeg in de loop van de (chronologische) geschiedenis een aantal facelifts.   Enige bewegingsvrijheid drong zich op, al zouden territoriumgedrag en grensgevallen zich al heel vlug voordoen. Ademruimte, weet je wel. Zijn het de tijden die veranderen? Nee, het zijn de mensen die verouderen. Hierop wordt alweer spijkerkoppig gehamerd door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 605  Het zijn de bomen die wind veroorzaken; het is niet de wind die de bomen doet bewegen uit hun onbewogenheid. In het dolfinarium is het de zeehond die de oppasser traint en niet omgekeerd. Het applaus is voor de oppasser, die zijn kunsten goed kreeg aangeleerd door de zeehond – het gooien met lekkere vishapjes naar de zeehond bijvoorbeeld. ‘Tiens,’ dacht de zeehond, ‘dat ga ik dus wat meer doen, want ik hou van die hapjes.’ En de man die een vliegtuig van beton had gebouwd op zijn zolder, een tuig dat echt kon vliegen, en daar had hij al iedereen van overtuigd, wel, hij vond het alleen maar jammer dat het dakraampje niet groot genoeg was om zijn tuig te laten vliegen. Sommige mensen hebben een hart van koekebrood; als ze door een hartinfarct getroffen worden, zal dat alleen de schuld zijn van een rozijn. Tot zover enkele zondagsgedachten van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 604  Hij heeft een dreigbrief naar zijn mama gezonden waarin hij haar verbiedt ouder te worden. Enfin: ze is al ouder. Een van zijn ouders, met name. Maar ze moet niet echt ouder worden, snap je? Toch een curieuze tiep, die Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 603  Vanwaar dat vermaledijde gedoe met de das? Was dat lelijke opknooponding dan echt het enige middel voor eenieder om toch nog ergens bij te horen of aanvaard te worden? Het pars pro toto-uniformpje van de reddeloze die alsnog wenste te worden opgevist en gered? Wat een strop. Dan te bedenken dat zoveel generaties de das al naar het verdomhoekje hadden verwezen. Of was de das de hemelvaart van de penis? Over het molshoopje van het welvarende buikje heen? Voegde de man toe naarmate hij ouder werd? Compenseerde de vrouw dit dan met een kampioenschap in ontkenning via liposuctie en een navelmondje via facelifting? Liet de vrouw weg naarmate zij ouder werd? ‘Dat wordt zweten als een das,’ mompelde hij. Het nam drie seconden in beslag om te beslissen: geen das. Opknoping uitgesteld voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 602  Ook zo hopeloos verdoofd door de monotone toon door de loze en nooit boze Kris Peeters verwoord? En o, je hoort het goed: ze zetten hem nu op de bank. Je zou verdorie bijna weer gaan verlangen naar de worstenzinnenfabrikant J-L Dehaene, met zijn 'geen commentaar' als hij geen zin in rood vlees had, of het nietszeggende geneuzel van een kwetterende Y. Leterme, of de geprepareerde oneliners en woordspelingen van de krakende stem van de vierkante rondetafelridder L. Tobback. Een politiek-fonetisch-grammaticaal-stilistische oprisping door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 601  Shelley stierf eenzaam in een woest tempeest. Tolstoj gaf net als zijn Anna Karenina de geest op een spoorwegstation. Rilke zou overleden zijn aan de gevolgen van een doornprik van een rozenstruik. Virginia Woolf koos het water als eindbestemming, met stenen in de zakken en bezwaard gemoed: het geluid van water is de basstoon in haar teksten. Esopus had een bochel en werd de vader van het fabeldicht. Homerus was blind en schiep een formidabele wereld. Erasmus leed aan jicht en bleef noodgedwongen binnenskamers voor zijn Lof der Zotheid. Ronsard was doof en werd de recordhouder van de welluidendheid in de Franse bellettrie. Andersen was aartslelijk, wou acteren, maar schreef uiteindelijk sprookjes. Last but not least: Montaigne trok zich op 37-jarige leeftijd met een ernstige nierkwaal in zijn torenkamer terug om een ‘zelfportret’ te schrijven. Van hem:  'La plupart des occasions des troubles du monde sont grammairiennes.'  H...

MILJARDEN FLARDEN 600  Het (nood)lot is onbeheersbaar en maakt deel uit van het leven, dat tot nader order van dat lot gelijkmoedig of gelukkig kan verlopen. Pas na het toeslaan van dat noodlot, beseffen we dat we in een gewoonheid vertoefden die ons onbewust gelukzalig maakte . ‘Een mens is goed omdat hij niet slecht is,’ verzuchtte Oblomow ooit, horizontaal gelegen. Parafraserend zouden we kunnen stellen: een mens kent geluk pas bij niet-geluk. Om me heen kijkend, voelend, luisterend, proevend en ruikend detecteer ik onophoudelijk elementen die me noodlottig kunnen worden. Een barst in een muur, een loszittende dakpan, een verdwaalde kogel, een uitdijende cel, een gasgeurtje, een getal te weinig, een duimbreed te kort, een visgraat, een luchtbel, een cijfer te veel… kunnen de klakkeloze dommekrachten vormen waarvan het noodlot zich bedient. Het noodlot zit ‘m in het detail, maar het noodlot doordrenkt ook tijden en ruimten. Bovendien kan de ene mens voor de andere noodl...

 MILJARDEN FLARDEN 599 Ja, beste burgers, met uw steun zie ik het wel zitten. Geef me een kontje. Kleur straks mijn bolletje rood, want het is vijf voor twaalf op mijn Rolex. Ik sta op de 18de plaats van de lijst 'Vlaamse Windhanen'. Op de groepsfoto herkent u mij aan mijn hangbuik, glimmende kin, worstenvingers. De zon ketst gezellig op mijn trouwring af. Uit mijn linkeroor druipt wat hersensap. Ik draag een driedelig politiek apenpakje. Mijn dienstbetoon? U kunt me altijd aantreffen in café Het Politieke Beest op de Koeienmarkt, de nacht van vrijdag op maandag. Vrouwen graag een rokje, maar zakenmensen gaan voor. Ik ben namelijk een gezonde hetero. Ik zou zo zeggen, geachte kiezerin, kiezer: graag en steeds tot uw dienst. Doorzetten! Werken aan de toekomst! Samen op weg! Inspraak! De kracht van verandering! Nu doen! Blablablablablabla!!! Tot zover deze lezing door een 'politicus', onthouden en opgeschreven door de Schrijver van Mi...

MILJARDEN FLARDEN 598  Vlaamse hoofddrollen zijn het. Ze noemen zichzelf stand-upcomedians. Nog nooit heb ik ook maar één seconde geglimlacht of gelachen om een uitspraak of vondst van deze Vlaamse kluchtigaards. God verhoede dat ik betaal om ze op een podium bezig te zien, maar ze teisteren bovendien – samen met 'het' voetbal – nog eens de tv-schermen ook. Zo ontsierden die komieken met vooraf toegeleverde en ingestudeerde pretlijntjes een nobel spel genoemd 'De slimste mens.' Waren de ogen van ene Eva B. kogels geweest, dan was die lijzigaard van een P. Geubels dood vlees. Je zag een verstandig mens als B. Kruismans (ook een komiek, maar die week toen even uit naar Wallonië) tenenkrullend de fratsen van de guitige grijsaard G. Mortier ondergaan. Plaatsvervangende sit-downschaamte heb ik bij het aanschouwen en aanhoren van vele Vlaamse hoofddrollen. Meer en meer mensen hoor ik hetzelfde 'verzuchten'. Nou, thuisblijven dan maar, en in noodgeval naar een leu...

MILJARDEN FLARDEN 597 Aflevering 597. Devina proportia. Halfrond getal. Gulden snede. Rhodium jubileum. En lekker puh! Ik gun geen uitgever de vruchten van mijn boeken. Mijn toneelstukken, gedichten, verhalen, romans, jeugdboeken, columns en essays zijn van mij. Ik en ik alleen ben hun boekhouder. Ik draag er het verlies of de winst van. Ik ben er de baas over en kan ze aanpassen, doen verdwijnen of verschijnen. Ze prijken alle op mijn blogs, schermbeveiligd tegen stof, tijd, schimmel, zon, regen, wind, warmte, koude, vochtigheid, papiermoeheid, morskoffie, theeterreur, yoghurtblubber, ketchupaanslagen, mayonaisesmurrie, diefstal, brand, verhuiswoede, scheurdrift, verlies. Papier was te gewillig en ik hou niet van geel; ik bedrijf nu mijn taal digitaal. Mijn teksten zijn voor iedereen beschikbaar. Wat kan mij een papieren oplage voor een nichepubliek in de Lage Landen schelen als ik eender waar een veelvoud aan schermlezers kan hebben? Indie, don’t you think?  Een gul gebaar van de...

MILJARDEN FLARDEN 596  Een baby is eerst een weemoedig persbericht, geboren op zijn verjaardag. De pas gepop-upte wereldburger krijst het na enkele tellen plotseling uit: 'Hier ben ik, ovenwarm en levende vers! Maar wat scheelt er met de wereld?!'  Een schreeuw van ontzetting, zoals op het wereldschilderij. Even later wordt die beantwoord door het verkoopgegil in reclames, peppraat van peperdure energieleveranciers die beweren dat het onze energie is, raddraaierij van hebzuchtige banken die ons permanent negatieve percenten in de maag splitsen, holle woorden en lekkende zinnen van ministers die beweren dat er miljoenen vrijgemaakt zijn. Allemaal niet goed voor u en de uwen, en voor het gemoed van ondergetekende, ooit zo’n weemoedig persbericht in een babyboomend ‘moederhuis’: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 595  Het waren donkere tijden. Bart De Wever sprak Latijn en Verhofstadt zweeg als vermoord. Er heerste zinsverduistering. De winter stond voor de deur. Maar eerst nog kwam de kruidige herfstzomer van kleuren en geuren en bladerdeeg en wind eraan. De populieren verloren hun populariteit. Ze hielden wel nog tot op het laatst een kapje op hun kopje. Net kaarsenvlammen op kandelaars. En nergens in het lessenrooster trof de juffrouw nog gewetensresten of wijnbegeerte aan. Het was geen flessenrooster. Na de recente baasontsteking hield ze zich dan ook gedeisd; ze wenste zich verder niet tot de hoofddrol te wenden. 'Geen slapende monden voeden met bedankjes of giftige geschenken,' dacht ze, de lerares Creatief Schrijven, tevens een verre nicht van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 594  De randschade van de Russische oorlogen, nou: oorlogen door Rusland bekokstoofd, strekt zich uit over Tsjetsjenië, Afghanistan, Oekraïne en nog een klad scheurstaatjes. Die randschade was zo groot dat de Russen onverrichter zake weer emigreerden naar Rusland. Elke ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel. Het schijnt dat de Russen de laatste jaren beter 'boeren' in Rusland, het grote land van hun stoute dromen. Al hun nachtmerries komen uit. Bijvoorbeeld heelder bosbranden anno 2010. Hup, hup: de taiga staat in de fik! 'Zal de Rus/Russin dan nooit eens rust, desnoods roest, kennen?', flitst het door het hoofd van de  Schrijver  van  Miljarden Flarden,  geheel de uwe.  

MILJARDEN FLARDEN 593  Love from Russia. Ik ben een Rus in mijn gedichten. Ze moeten steppe hebben. En ook stad. Ik wil er oude wind in horen, gesuizel en uitstervend hoefgetrappel. Met koude handen woorden warmen en die op de zwarte markt verkopen. Want Russen kunnen luisteren naar gefluister in gebladerte en ijzige stilte tussen bladzijden. Ze kennen de regels; ze lezen ertussen en kussen zowel de zielsverwant als de dwingeland. Over trage boten zingen zij; ter kerke waden zij. Terwijl het stormt in hun hart bij het woeden van winter, het zinderen van zomer. O tsarina, laat me jouw revolutie zijn voor de duur van een oud gedicht. Aldus een zwarte ziel die van het cyrillisch schrift houdt, de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 592  Ongelofelijk maar wel werkelijkheid dat een oud-KGB-spion Rusland de 21ste eeuw binnenloodste en als eerste door president Bush Junior werd opgebeld met de mare dat de US of A dat lastige Afghanistan zou bombarderen. Poetin ging akkoord op voorwaarde dat de Afghaanse windhond als embleem op de Amerikaanse greyhoundbussen zou verdwijnen. De Afghaanse windhond is de snelste hond ter wereld, maar slaapt ook veel. Blaffende Poetin bijt ook nooit echt. Hij doet aan giften. Deze informatie wordt u gratis aangeboden door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 591  Misschien hield Lenin wel van vol-au-vent en country-and-western. Trotsky was verloren bij de aanblik van porto en stilton. Bakoenin kon maar niet genoeg krijgen van de wijn die op de flanken van de Vesuvius werd verbouwd. Karl Marx en Tirol waren drie handen op één buik en nog één ergens anders. En Molotov ontplofte bijna toen Marlène Dietrich hem in het Pruisisch toefluisterde: 'Your country or mine?'. Dit alles werd uit zeer goede maar geheime bron vernomen door de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 590  Ik heb het onnoemlijke geluk niet in Boston te wonen. Anders moest ik, telkens als ik in mijn auto stapte, er voor uitkijken gewurgd te worden door een verdoken figuur op de achterbank. Evenmin kan ik ten prooi vallen aan een kogelregen in Chicago. Ik word ook niet in mijn kruis getast in Noord-Ierland. Ik woon veilig en wel ergens diep in Rusland verscholen. Londen, Berlijn en Brussel zijn veel gevaarlijker. Onze seriemoordenaars hebben vooral honger; zij doden niet uit kunst om de kunst of machtswellust. Zij hebben doodgewoon honger. Daarom ook gooi ik bij bar weer af en toe een korst brood op het trottoir voor mijn honk, ik, de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 589  Dreiging. Overal dreiging. In Australische films begint het met één regendruppel of een lekkende kraan. In Amerikaanse films met een clown of een kind dat op straat met een bal speelt. In Chinese films wiegt een rode lampion heen-en-weer in de wind. In spaghettiwesterns waait een grote ragebol voorbij op de tonen van Morricone. In Vlaamse films eten ze stuurs hun avondvoer: geschraap van paplepels tegen de rand van de pot en geslurp. In Russische films nadert langzaam maar snel een duikboot. De ergste dreiging in filmzalen: popcorngesmak en chipsgekraak in je nekvel. Een moeilijke filmrol voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 588  's Anderendaags was de meester nog altijd een beetje zat, na zo'n fameus avondje Vriendenkring Rusland. 'Zoals Mozart zijn volk uit Jodium door de Rode Zee leidde,' zei hij, 'zo zijn jullie nu na je Plechtige Communie ingelijfd in het grote leger van God.' Hij zei bijna: 'Rode Leger.' 'En,' vervolgde hij, 'nu zijn jullie ook echte communisten. Eddy Marx is onze Grote Leider. Wij zijn een volk van woelrenners. Vooruit, kameraadjes: speeltijd geblazen!' Een anekdote uit de ietwat oude doos van de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 587  Russen roesten niet. Ze zinken snel en verdwijnen in een diepte. Neem nou de danser Nijinski. De Rus is nooit weergekeerd van zijn helletocht naar licht en duister. En licht. En duister. Zoals die andere danser-van-de-geest ten onder moest gaan in de duisternis van lichtstad Parijs, waar het hart weifelt tussen licht en liefde, gekooid achter de tralies van de ribbenkast. Maar is Oscar Wilde ooit in Rusland geweest? En wat zou daar het gevolg van zijn geweest? Dat vraagt zijn collega zich af, de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 586  Bij het afsluiten van de staatsgestuurde USSR ontving Ivan Ilja Fedor Ivanovitsj de volgende boodschap: 'Deze apparatsjik kan nu veilig uit het systeem verwijderd worden'. Toen kon hij er zo uit. Als een USB-stick. Hij kon geen schade meer berokkenen. The USSR unplugged. Daarna begaf hij zich naar zijn tante. 'Maar Poesjkin? Waar is Poesjkin?' vroeg hij aan het stokoude besje op haar tweekamerappartementje. Het betrof echt een armoedig appartemensje. Overal stonden boeken, maar vreemd genoeg was er nergens iets van de grote dichter Poesjkin te bespeuren. 'Wacht!' gebaarde ze. Ze troonde IIFI mee naar een aanpalend slaapkamertje zo groot als een vingerhoed. En daar was de geliefde Poesjkin, overal! Tot onder haar hoofdkussen zelfs. 'Ik slaap met Poesjkin,' zei ze, en hij lachte cyrillisch. Hij, Ivan Ilja Fedor Ivanovitsj, of de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 585  En toch is het nooit bij mij opgekomen om Russisch te leren. Ik zag op tegen die werkwoorden die beweging uitdrukken. En ik kende al te veel talen die alle naar een plaats in mijn hoofd en in mijn mond solliciteerden. Bovendien werd ik dronken telkens als ik cyrillisch sprak. Nee dus. Het is altijd beter wat afstand te bewaren. Een paar keren kon ik me wel met Esperanto behelpen. Maar telkens betrof het vechtpartijen. Weet je wel. Buitenlanders drinken altijd meer in hun buitenlanden dan binnenlanders dat doen in hun binnenland. Visum noch reispas vormden immers nooit ofte nimmer een probleem voor de zeer mobiele Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 584 Er zijn veel Russen op de wereld. Deze wereld. Ik heb de indruk dat ze allen iets driehoekigs hebben ter hoogte van het hoofd. Van die indruk kan ik me niet ontdoen na jaren proefondervindelijk mensenkijken. Hoeveel levende Russen zouden er zijn? Wil het gekke nu wel dat in China (of in India, ik wel er van af zijn, alleszins een zeer groot land, komaan zeg) het campagnesymbool voor geboortebeperking de omgekeerde driehoek was zeker? Of zoek ik het hier te ver, ik, een van de vele producten van de meerkinderenpolitiek, een babyboomer, ook genoemd de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe?

MILJARDEN FLARDEN 583  Goed, oké: er wordt niet gelachen met de Russen. Lachen ligt ook niet in mijn aard. Het was mijn typemachine die klappertandde. Het was mijn pen die kraste. Het is nu het gebit van mijn laptop dat grijnst. Wat valt er overigens in Rusland zelf nog af te lachen? Wodka is kleurloos en riekt ook niet na gebruik of misbruik. Door een Russische lach kun je dan ook heen kijken. Het is de grimlach van de schaakspeler tegenover jou, die schaak aankondigt, straks mat. Elf zetten vooraf al. Vlieg je erin? Stort je je erop? Tank je bij? Zin in een partijtje schuifdenksport met de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe?

MILJARDEN FLARDEN 582  Koude Oorlog was afstandelijk gezellig en gezellig afstandelijk. Eigenlijk was het een Warme Oorlog met blinde oorlogscorrespondenten. Waar is de tijd van de nog net niet hoogbejaarde Sean Connery als uitgever-boekhandelaar-spion. Ja, die dekselse Schot met het spraakgebrek. De meest sexy man van de vorige eeuw, volgens alle rijpere vrouwen althans. Ideale vent om een of andere Natasja zijn levenspad te doen kruisen. Make love, not war. Dit was een nostalgische retro-oprisping van mezelf, na het WK voetbal nog altijd in balbezit: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 581  Barabbas of Jezus van Nazareth? Obama of Osama? Raspoetin of Poetin? Kim Kafelnikov of Justine Navratilova? Sint-Petersburg of Leningrad? Back to the USSR. Die goeie ouwe Sovjet-Unie leed zo erg aan kanker dat zij gaandeweg in ongeveer 184 landen en landjes verbrokkelde. Er is dan zelfs een Belgische eenmanssatellietstaat bijgekomen: Frank De Winne. Eigenlijk is Indië ook veel te groot. En de U.S. of A. Idem dito. Ook Canada gaf een flink stuk ijs terug aan de Inuit. Hoe dan ook: leve het Verenigde Europa rond het Falconplein in Antwerpen en in Sint-Jans-Molenbeek. Daar was Herman Van Rompuy allemaal de baas van. Ook van zijn lievelingsschrijver, de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 580  Ostalgie! Ostalgie! O gij glasnosticus! Gij goochelaar met troebele roebels! Hatsjie... Hatsjoem... Hatsjernobil! O gij peresjtroikaanse paradox! Hoeveel werst westwaarts lonkt gij, o rode witrus? En de trein zong van G-dansk/G-dansk/G-dansk/G-dansk. En van 'pool tot zeveraar' werden er muren gesloopt en kreten geslaakt. Glasvezelnost. Glasvezelpost. Agnost. Glasnostica op rommelmarkten. 'Zeg, iemand nog een stukje van de Muur?' vroeg de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 579  Wat dacht u van walrus? Ik zie het al: u denkt aan een snor. Streuvels, Stalin. Of ook nog aan stuurlui aan wal. Desnoods de Beatles. Iemand in de zaal - ik voel het wel - speelt zelfs met diepzeegedachten. Ik zie een luchtbel. Captain Iglo. Arrgghh!! Walrussen leven in stille wateren met diepe gronden. Zelfs Celsius en Fahrenheit hebben het er koud. O Koning Winter, het sneeuwt cocaïne op een ijsbaan van wodka. En hoewel het riekt naar pis en vis: er is een luchtgat. Gelukkig voor de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 578  Moedertje Rusland en Vadertje Staat brachten een Joodse bastaard voort. Schijndood onder ijsschotsen in Odessa. Toen al een meester in orkestratie. Opduiken in Brazilië: wraaklustig, ambitieus, polyglot, kameleontisch. Aangesproken door de Engelse Geheime Dienst. Daarna dubbelspion voor Rusland, Engeland, Duitsland, Frankrijk en nog wat buitenlanden. Ook drie echtgenotes en negentig vrouwen van het andere geslacht. Meesterspion die bijna de poorten van het Kremlin open kreeg. S.R.: hij was een Rus in het diepst van zijn gedachten. Sidney Reilly gaf hoogstpersoonlijk de geschiedenis een zwik en werd net daarom uit de geschiedenisboeken weggeschreven. Afgeknald ter hoogte van Finland? Ondergedoken in China? Ach, die goeie ouwe beginjaren van de twintigste eeuw, mijmerde de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.

MILJARDEN FLARDEN 577  De Russen komen! De Russen komen! De rode vlag hangt uit! De Koude Oorlog tussen man en vrouw (1901 - 2014) doet weer verlangen naar zachte revolutie, begeleid door een anarchistisch orgeltje in een haven. Wees niet bang voor de Russen, maar praat ermee. In het Russisch. Geef ze groenten en fruit, veel fruit. Toon ze de Mercator te Oostende en beweer dat hun Potemkin veel mooier is. Zeg dat de piano klappertandt wanneer Rachmaninov wordt gespeeld. Vertel ze over hem, hij die deel uitmaakt van een volkje dat momenteel de Russen een hak zet, hij: de Schrijver van Miljarden Flarden, geheel de uwe.